Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. P. (dalej: "skarżący") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a źródłem jego utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.316,62 zł miesięcznie. Równocześnie oświadczył, iż nie ma nikogo na utrzymaniu, nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Skarżący zajmuje mieszkanie służbowe będące własnością Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o pow. użytkowej 61, 69 m2.
Skarżący wskazuje na miesięczne koszty utrzymania w kwocie około 1400 zł, w tym opłata za czynsz – 769,38 zł, natomiast na leki, ubranie, wyżywienie i koszty związane z poszukiwaniem noclegów u znajomych pozostaje kwota 600 zł. Skarżący oświadczył, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku własnego utrzymania. Na potwierdzenie złożonych oświadczeń nadesłał m.in. informację Wojskowego Biura Emerytalnego, iż ze świadczenia emerytalnego realizowane jest potrącenie tytułem zajęcia komorniczego w wysokości 552,43 zł miesięcznie oraz, że na realizację oczekują jeszcze cztery inne zajęcia. Ponadto załączył wykaz z rachunku bankowego, z którego wynika, iż na dzień [...] maja 2011 r. posiada zadłużenie w wysokości 2.991,17 zł.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
W myśl art. 245 §1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do takich osób zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i pozwalają zaspokoić tylko ich podstawowe potrzeby życiowe.
Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i uzasadnia przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od obciążającego go na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi w wysokości 100 zł, jak i od pozostałych mogących wystąpić w przyszłości kosztów sądowych. Z oświadczeń skarżącego wynika, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1.316,62 zł miesięcznie, z którego realizowane jest potrącenie tytułem zajęcia Komornika Sądowego w wysokości 552,43 miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Złożone oświadczenia potwierdzają, iż dochody skarżącego w wysokości 1.316,62 zł netto miesięcznie pozwalają wyłącznie na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych.
W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.