Uzasadnienie
Zarządzeniem z 24 stycznia 2017 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez podpisanie skargi oraz nadesłanie dokumentu, z którego wynika upoważnienie osoby, która podpisze skargę, do reprezentowania spółki w dacie złożenia skargi. Do kierowanego do strony wezwania, sporządzonego w wykonaniu powyższego zarządzenia, dołączono kserokopię skargi.
Jednocześnie zgodnie z zarządzeniem z 24 stycznia 2017 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest terminowe uzupełnienie jej braków formalnych oraz uiszczenie należnego wpisu.
Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia z 24 stycznia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skutecznie doręczono 8 lutego 2017 r. (ZPO – k. 21 akt sądowych), a zatem termin do ich wykonania mijał w dniu 15 lutego 2017 r.
Zgodnie z informacją z 1 marca 2017 r. (k. 22 akt sądowych) w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. Jednocześnie do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uzupełniono braku formalnego skargi.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że strona skarżąca w terminie zakreślonym przez Sąd, nie uiściła wpisu od skargi oraz nie uzupełniła braku formalnego skargi, dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.