Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 maja 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 624/12 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał M. W. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego P.T.
Wyrokiem z dnia 20 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W.. Pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy sporządził i złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. Wniósł w niej również o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz oświadczył, że wynagrodzenie z tytułu świadczenia nieopłaconej pomocy prawnej, nie zostało zapłacone w całości ani części. Pełnomocnik stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 13 marca 2014 r. (sprawa sygn. akt II GSK 5/13) oświadczając, że popiera skargę kasacyjną oraz wnosi o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 16 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Na mocy § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę minimalną za czynności radcy prawnego należy obliczyć na podstawie § 6.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA – 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł.
Dla wyliczenia wynagrodzenia za zastępstwo procesowe w przedmiotowej sprawie przyjąć należało stawkę określoną na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 4 rozporządzenia.
Pełnomocnik – radca prawny P.T. – został ustanowiony pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, stawił się na rozprawę, ale nie wniósł o przyznanie wynagrodzenia. Po otrzymaniu uzasadnienia wyroku sporządził i wniósł skargę kasacyjną, stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Wobec tego zasądzić należało na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 4 rozporządzenia tj. w wysokości 900 zł.
Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 250 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.