Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy orzeczenie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o obciążeniu wierzyciela - [...], kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł.
W treści skargi na powyższe postanowienie zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Podstawą orzeczenia o wstrzymywaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest prawdopodobieństwo powstania, w wyniku wykonania aktu lub czynności, sytuacji wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest uzasadnione, gdy skutki prawne lub faktyczne wykonania aktu powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Kwestie związane z zasadami i wysokością pobierania opłat egzekucyjnych w której wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt: SK 31/14, na które powołała się skarżąca w uzasadnieniu skargi nie mają charakteru okoliczności, które usprawiedliwiają wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek następstw faktycznych wykonania aktu, które stanowiłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji