Uzasadnienie
W dniu 10 lutego 2009 r do Prezesa ARiMR wpłynął wniosek J R dotyczący umorzenia kwoty ustalonej decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] 11.2008 r. Nr[...]. Decyzją z dnia [..] marca 2009 roku nr [...] Prezes ARiMR odmówił J R umorzenia należności ustalonej wspomnianą decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., uzasadniając to niespełnieniem przesłanek określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 107, poz. 733).
W dniu 8 kwietnia 2009 r. do Prezesa ARiMR wpłynęło, skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie J R z dnia [...] kwietnia 2009 r. od decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] marca 2009 roku. W odwołaniu tym strona wnosiła o umorzenie nienależnie pobranych płatności w całości, uzasadniając to brakiem możliwości zwrotu należności ze względu na trudną sytuację materialną oraz ciężką sytuacją zdrowotną.
Decyzją z dnia [..] czerwca 20U9 r. [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr[...], podzielając pogląd organu I instancji iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące umorzenie należności, określone w § 4 pkt 1 wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2007 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2009 r. J R wskazał, że uważa decyzję z [...] czerwca 2009 r. za bardzo krzywdzącą. Podniósł, iż nie dotrzymał 5-letniego okresu zobowiązania do kontynuowania działalności rolniczej nie ze swojej winy, gdyż nie mógł się spodziewać, że umowa dzierżawy nie zostanie z nim przedłużona. Nadto opisywał trudną sytuację życiową swojej rodziny – 3 osoby są niepełnosprawne, on i żona nigdzie nie pracują i utrzymują się jedynie z zasiłków opieki społecznej.
W odpowiedzi na skargę organ powtórzył argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. Nr 153, poz. 1269] oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej: p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby wadliwością zaskarżonej decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 p.p.s.a.
Stosownie do treści § 4 rozporządzenia Rady Ministrów właściwy organ agencji płatniczej może umarzać należności pieniężne pochodzące z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji, Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, o ile należność nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień wydania decyzji administracyjnej o ustaleniu należności z tytułu nienależnie lub nadmiernie pobranych środków finansowych na wniosek dłużnika uzasadniony względami społecznymi lub gospodarczymi.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zadłużenie wnioskodawcy wynosi [...] zł na dzień wydania decyzji z [...] marca 2009 r., co stanowi kwotę oczywiście wyższą od wskazanej w powołanym przepisie rozporządzenia, zatem organ słusznie uznał, że mimo słusznego uzasadnienia wniosku względami społecznymi (czego Sąd nie kwestionuje) nie można było orzec o umorzeniu należności. Kwestie, o których pisze skarżący we wniosku, a następnie w kolejnych pismach wnoszonych w sprawie niniejszej mogą stanowić jedynie podstawę do ubiegania się o możliwość odroczenia terminu spłaty należności lub o rozłożenie jej na raty – instytucji unormowanych w § 7 cyt. rozporządzenia.
Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż organ uwzględnił zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły kumulatywnie przesłanki przewidziane w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, a wydane przez organy decyzje w przedmiocie odmowy umorzenia należności miały charakter związany.
W tym stanie rzeczy i stosownie do treści przepisu art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był do oddalenia skargi.