Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 maja 2010 r. pismem z 21 maja 2010 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego pisma poprzez złożenie poświadczonego za zgodność własnoręcznym podpisem tłumaczenia na język polski pisma z dnia 9 kwietnia 2010 r. oraz pisma z 19 kwietnia 2010 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem przyjęcia, iż pismo z 9 kwietnia 2010 r. stanowi skargę do sądu administracyjnego, a pismo z 19 kwietnia 2010 r. jest uzupełnieniem skargi oraz odrzucenia tej skargi w razie nie dokonania tłumaczenia na język polski.
Skarżący został także pouczony, iż z przepisów ustawy o języku polskim wynika obowiązek prowadzenia wszelkich czynności procesowych w języku polskim, w związku z czym pisma powinny być sporządzone w języku polskim.
W wyznaczonym przez Sąd terminie strona nie złożyła żądanego tłumaczenia pism na język polski.
Powyższe oznacza, że Sąd przyjmuje, iż pismo stanowi skargę do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim [Dz. U. Nr 90, poz. 999 z późn. zm.] język polski jest językiem urzędowym m.in. konstytucyjnych organów państwa. Na mocy art. 5 ust. 2 tej ustawy oświadczenia składane tym organom muszą być dokonywane w języku polskim.
Na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W zakreślonym terminie powyższy brak formalny skargi datowanej na 9 kwietnia 2010 r. polegający na złożeniu jej w języku obcym nie został usunięty, wobec czego na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.