Uzasadnienie
Pismem z 3 czerwca 2009 r. (data złożenia) N. [...] T. złożył skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2009r. Nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż wiedzę o wydaniu powyższej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2009r. i jej treści powziął dopiero 27 maja 2009r., przy okazji jego zatrzymania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Do tej pory skarżący był w przekonaniu, że przebywał na terytorium Polski legalnie, a wszystkie formalności zostały dopełnione przez jego pełnomocnika. Wskazał także, iż o fakcie wydania decyzji ani o jej treści nie był poinformowany przez jego pełnomocnika, ustanowionego w sprawie i nie wie również kiedy pełnomocnik otrzymał powyższą decyzję. Stwierdził, że z uwagi na nieznajomość języka polskiego, nie miał możliwości samodzielnego ustalenia faktu wydania powyższej decyzji oraz jej treści za pośrednictwem Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W niniejszej sprawie niespornym jest, że skarżący nie zachował terminu do złożenia skargi. Należy bowiem wskazać, iż zaskarżoną decyzję pełnomocnik skarżącego odebrał 3 kwietnia 2009r. zatem 30-dniowy termin wyznaczony na dokonanie tej czynności upływał z dniem 4 maja 2009 r. Natomiast skarga została złożona dopiero 3 czerwca 2009 r., a więc po upływie zakreślonego terminu. Prawidłowo w tej sytuacji postąpił skarżący występując o przywrócenie uchybionego terminu.
Skarżący zgodnie z jego oświadczeniem o treści decyzji dowiedział się w dniu 27 maja 2009r., zatem wniosek z 3 czerwca 2009r. o przywrócenie terminu złożył z zachowaniem terminu wymienionego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie skarżący dopełnił czynności, której nie dokonał w terminie i tym samym spełnił kolejną przesłankę wynikającą z przywołanej regulacji prawnej. Jednakże -w ocenie Sądu- skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu, a wobec tego nie spełnił równie ważnej przesłanki warunkującej zastosowanie instytucji przywrócenia terminu, regulowanej przepisami art. 86 i nast. p.p.s.a.
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się -zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu- z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu może być przykładowo poczytane jako zawinione przez nią, "jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć" (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H.
Beck. W-wa 2005, str. 334). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (v. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Należy wskazać, iż jako kryterium braku winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
Z uzasadnienia wniosku cudzoziemca, o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nie wynika natomiast, aby taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Nie stanowią bowiem przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu podnoszone przez skarżącego okoliczności, sprowadzające się do braku kontaktu skarżącego z ustanowionym pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym.
Fakt ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika powoduje, iż wszelkie czynności dokonywane przez pełnomocnika podejmowane są w imieniu mocodawcy i na jego rzecz. Skarżący ustanawiając pełnomocnika musiał się liczyć ze skutkami tej czynności. Należy bowiem podkreślić, iż co do zasady działania i zaniechania pełnomocnika odnoszą skutek wobec strony, stąd też brak należytej staranności wykazanej w toku postępowania przez pełnomocnika obciąża stronę przez niego reprezentowaną (por. postanowienie NSA z 14 maja 2008r., sygn. akt I FZ 190/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W tej sytuacji okoliczności podnoszone przez skarżącego nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej i nie mogą stanowić podstawy do jego przywrócenia.
Za przeszkodę nie możliwą do przezwyciężenia nie można również uznać niedostatecznej znajomości języka polskiego. Stosownie do treści art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 4 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) język polski jest językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa. Nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu. Na marginesie w ocenie sądu za wręcz nieprawdopodobne należy uznać, iż skarżący nie posługuje się językiem polskim, co najmniej w stopniu komunikatywnym. Zgodnie bowiem z jego oświadczeniem cudzoziemiec do Polski przyjechał w 1996r. i nigdy z niej nie wyjeżdżał, w tym też okresie m.in. pomagał w handlu na tzw. "Stadionie". W związku z powyższym twierdzenie skarżącego odnoszące się do nieznajomości języka polskiego uznać należy za okoliczność, która nie mogła przyczynić się do przywrócenia uchybionego terminu.
W tej sytuacji, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.