Uzasadnienie
Wnioskiem z 6 stycznia 2009 r. A. M. i S. T., rodzice małoletniego E. T. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie ich synowi kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwagi na wspólny pobyt z nimi.
Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] odmówił udzielenia małoletniemu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwagi na fakt, że jego rodzice nie uzyskali wnioskowanych zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony.
W odwołaniu od powyższej decyzji rodzice małoletniego cudzoziemca podnieśli w szczególności, że wyjazd małoletniego z Polski będzie miał negatywny wpływ na jego rozwój, ponieważ wyłącznie w Polsce odbywa się jego edukacja, kontakty rodzinne i towarzyskie.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o cudzoziemcach – zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli okoliczność, która jest podstawą do ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Z uwagi na fakt, iż pobyt małoletniego cudzoziemca jest integralnie związany z pobytem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jego rodziców, tj. matki – A. M. i ojca S. T., wobec których Wojewoda [...] na mocy wydanych [...] kwietnia 2009 r. decyzji orzekł o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzjami z [...] czerwca 2009 r. utrzymał te decyzje w mocy, zasadne było rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w analogiczny sposób.
W skardze z 22 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie działająca w imieniu cudzoziemca matka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2009 r. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 1 pkt 1, art. 53a ust. 1 pkt 4 i art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu, a także art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego z przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów. Ponadto zarzuciła, że organy wydając skarżone decyzje nie wzięły pod uwagę sytuacji rodzinnej skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.
Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W sprawie niewątpliwe jest, iż małoletni E. T. nie posiada żadnych własnych przesłanek do ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jego pobyt na terenie Polski jest integralnie związany z pobytem rodziców, na których wyłącznym utrzymaniu i pod których opieką pozostaje. Podstawą prawną do ewentualnego udzielenia mu zezwolenia powinien być art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy o cudzoziemcach, który przyznaje prawo do zamieszkania na czas oznaczony urodzonemu w Polsce małoletniemu dziecku cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Wynika z tego, iż przesłanką decyzji w sprawie małoletniego jest decyzja dotycząca jego rodziców.
W sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1322/09 i V SA/Wa 1323/09, w których zostały zaskarżone odmowne decyzje w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, dotyczące matki A. M. i ojca S. T., wyrokami z 12 lutego 2009 r. decyzje Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2009 r. decyzje Wojewody [...] z [...] kwietnia 2009 r. zostały uchylone w całości.
Z tej też przyczyny, w niniejszej sprawie powstała podstawa do uchylenia decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Należy podkreślić, iż ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, iż przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. tzn. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego należy rozumieć szeroko jako podstawę do uchylenia decyzji w każdym przypadku, w którym sąd stwierdzi wystąpienie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 18 czerwca 1999 r., sygn. IISA 1084/99, LEX nr 46247; wyrok NSA z 16 stycznia 2006 r. w sprawie sygn. akt I OPS 4/05). W uzasadnieniu tego ostatniego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie można bowiem naruszenia prawa ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji.
W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w toku wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a.).
Wobec tego, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia w sprawie rodziców małoletniego, na podstawie wyżej wskazanej należało orzec jak w pkt 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd nie zasądził zwrotów kosztów postępowania sądowego z uwagi na brak stosownego wniosku w tym przedmiocie (art. 210 § 1 p.p.s.a.).