Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] sierpnia 2007 r., z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie jej braków formalnych.
Na wniosek skarżącego referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał w postanowieniu z 12 marca 2008 r. o sygn. akt V SA/Wa 117/08 prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie adwokata celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.
Wyznaczony w sprawie adwokat L. N. sporządził w dniu 22 grudnia 2008 r. pismo zatytułowane "wniosek o przywrócenie terminu wraz z zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2008 r.". W piśmie tym zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu z uwagi na to, że nie zostały one w całości bądź w części zapłacone (pkt. 3 pisma).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi - wydał postanowienie z 19 maja 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 117/08, którym odrzucił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu zauważył, iż mimo tego, że pismo pełnomocnika strony skarżącej z 22 grudnia 2008 r. zostało zatytułowane "zażalenie", to należy je potraktować jako służący na tym etapie środek zaskarżenia, tj. jako skargę kasacyjną, która jako wniesiona po upływie ustawowego terminu podlega odrzuceniu.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), dalej: rozporządzenie.
Zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Pełnomocnik strony skarżącej sporządził i wniósł skargę kasacyjną, która została przez sąd pierwszej instancji odrzucona, wobec czego nie brał on udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zatem wysokość należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia ustalić należało biorąc pod uwagę treść przepisu § 6 w zw. z § 18 ust. 1 pkt. 2 lit. b i w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, przyjmując za wartość przedmiotu sprawy kwotę wskazaną przez pełnomocnika w piśmie z 22 grudnia 2008 r., tj. kwotę 3.481 zł.
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W przedmiotowej sprawie adwokat został ustanowiony w czasie, kiedy biegł termin do wniesienia skargi kasacyjnej, celem jej sporządzenia i wniesienia, czyli nie brał udziału w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. Przyjąć zatem należy, iż należne wynagrodzenie w sprawie wynosi 75% stawki minimalnej. Zgodnie z § 6 pkt 3 rozporządzenia stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 600 zł, zaś 75% tej stawki - 450 zł.
Na marginesie zaznaczyć wypada, iż udzielona przez profesjonalnego pełnomocnika pomoc prawna okazała się nieskuteczna, skoro skarga kasacyjna została odrzucona z uwagi na jej wniesienie po upływie ustawowego terminu. Wprawdzie takie postępowanie pełnomocnika nie zasługuje na akceptację na gruncie profesjonalnych standardów świadczenia pomocy prawnej z urzędu, jednakże omówione wyżej przepisy zapewniają adwokatowi prawo do uzyskania wynagrodzenia li tylko za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia). Zaznaczyć również należy, iż nie jest elementem niniejszego postępowania (z wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu) dokonywanie oceny, czy odrzucenie skargi kasacyjnej nastąpiło z winy pełnomocnika, czy też z powodów od niego niezależnych, bowiem brak jest podstawy prawnej w tym zakresie. Mając zatem na uwadze treść przepisu art. 177 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, uznać należało, iż spełnione zostały wskazane wyżej przesłanki zasądzenia wynagrodzenia dla adwokata, który sporządził w dniu 22 grudnia 2008 r. skargę kasacyjną, a następnie wniósł ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty postępowania nie zostały zapłacone - na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. - orzeczono, jak w sentencji postanowienia.