Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1190/10, po rozpoznaniu skargi W.R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, w punkcie drugim, dotyczącym postanowienia o kosztach, zasądził od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat E.R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę [...] zł (dwa [...]), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę [...] zł ([...]), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę [...] zł ([...]).
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Na mocy § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę minimalną za czynności adwokata należy obliczyć na podstawie § 6.
Z treści § 6 pkt 5 wynika, że w sprawie, w której przedmiot zaskarżenia wynosi powyżej 10.000 zł do 50.000 zł (w niniejszej sprawie [...] zł) stawka minimalna wynosi 2400 zł [...] kwotę zasądzono w ww. wyroku.
Nieprawidłowo natomiast obliczono wchodzące w skład kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu ([...] zł) kwoty: wynagrodzenia, tj. [...] zł oraz podatku VAT – [...] zł. Kwota wynagrodzenia winna bowiem wynosić [...] zł, zaś kwota podatku VAT [...] zł.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.