Uzasadnienie
Postanowieniem [...] z dnia [...] marca 2004 roku Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku, którym odmówiono zawieszenia postępowania w sprawie zwrotu opłaty celnej dodatkowej naliczonej w odniesieniu do zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] maja 2000 roku. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Celnej w W. powołał przepis art. 233 § l pkt l w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270).
Na wniosek N. Sp. z o.o., dalej zwanej Spółką, procedurą dopuszczenia do obrotu objęto - na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] maja 2000 roku - obuwie sportowe oznaczone znakiem towarowym N., sprowadzane z C. Ponieważ z załączonych do zgłoszenia dokumentów wynikało, że sprowadzane obuwie pochodzi z C., organ celny – zgodnie z decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 1999 roku w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. (M.P. nr 3, poz.
- 13) – naliczył w stosunku do importowanego przez Spółkę obuwia dodatkowe należności celne.
W dniu [...] lutego 2003 roku Spółka złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego w P. wniosek o zwrot należności celnych z tytułu opłaty celnej dodatkowej pobranej na podstawie decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 1999 roku w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. w odniesieniu do obuwia objętego zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...] maja 2000 roku. Tym samym pismem Spółka złożyła jednocześnie wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie orzeczenia o zwrocie należności celnych z tytułu opłaty celnej dodatkowej do czasu ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki, jako organu II instancji, zasadności wprowadzenia decyzją z dnia [...] stycznia 1999 roku opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. W uzasadnieniu wniosku o zawieszenie postępowania Spółka wskazała, że opłaty celne dodatkowe zostały wprowadzone na mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 1999 roku w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. Spółka zwróciła się do Ministra Gospodarki jako organu II instancji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] listopada 1999 roku Minister Gospodarki stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 1999 roku. Po rozpatrzeniu skargi złożonej przez Spółkę, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 1999 roku. W wyniku przeprowadzonego postępowania Minister Gospodarki w dniu [...] grudnia 2001 roku – jako organ II instancji – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 1999 roku. Decyzja ta została ponownie zaskarżona przez Spółkę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia [...] grudnia 2002 roku uchylił decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2001 roku. Oznacza to, jak podkreśliła Spółka we wniosku o zwrot należności celnych z tytułu opłaty celnej dodatkowej, że Minister Gospodarki jest zobowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. Spółka podniosła, że okoliczność ta będzie miała charakter prejudycjalny dla rozpatrzenia jej wniosku o zwrot pobranych opłat celnych dodatkowych, co uzasadnia zawieszenie postępowania.
W uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Celnej w W. podniósł, że w przedmiotowej sprawie należności celne zostały obliczone prawidłowo według stanu prawnego na dzień powstania długu celnego, tj. w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 246 § 2 Kodeksu celnego należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub, gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3 Kodeksu celnego. Ponieważ w tym czasie obowiązywała decyzja Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 roku w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. (M.P. nr 3, poz. 13), nie zostały zdaniem Dyrektora Izby Celnej spełnione ustawowo określone przesłanki zwrotu należności celnych. Zdaniem organu celnego rozpatrzenie wniosku Spółki nie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w zakresie wskazanym przez Spółkę, a tym samym nie ma przesłanek do zawieszenia postępowania określonych w art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Celnej ustosunkował się także do podniesionego przez Spółkę zarzutu naruszenia art. 246 § 4 Kodeksu celnego. Zgodnie z powołanym przepisem wniosek o zwrot należności celnych powinien być złożony we właściwym urzędzie celnym. Zdaniem organu celnego z tego przepisu nie wynikało, - jak twierdzi Spółka, że właściwym do rozpatrzenia tego wniosku był urząd celny, właściwy dla przyjęcia zgłoszenia celnego. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej decydujące w tej kwestii znaczenie miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia (Dz.U. nr 158, poz. 1050 z późn. zm.). § 4 tego rozporządzenia w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2002 roku (Dz. U. nr 43, poz. 377) stanowi, że wniosek o zwrot należności celnych powinien być złożony do dyrektora izby celnej właściwej miejscowo dla urzędu celnego, w którym zostały zarejestrowane należności celne.
W opinii organu celnego pomiędzy powołanym § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 roku a art. 246 § 4 Kodeksu celnego nie ma sprzeczności, gdyż zgodnie z art. 3 § 1 pkt 21 Kodeksu celnego pod pojęciem urzędu celnego należy rozumieć jednostkę organizacyjną administracji celnej, w której mogą zostać dokonane czynności przewidziane w przepisach prawa celnego. W tym ujęciu urzędem celnym jest także izba celna, a rozporządzenie Rady Ministrów precyzowało tylko podział kompetencji pomiędzy organami celnymi.
Postanowienie to zaskarżyła Spółka, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, a ewentualnie, gdyby sąd nie podzielił opinii Spółki odnośnie wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności, o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Celnej wydanego w I instancji. Spółka wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Zaskarżanemu postanowieniu Spółka zarzuciła:
- – rażące naruszenie art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej;
- – rażące naruszenie przepisów o właściwości, tj. art. 246 § 4, 279 i 280 § 1 pkt 4 Kodeksu celnego oraz
- – naruszenie przepisów proceduralnych mających wpływ na wynik skarżonego rozstrzygnięcia, tj. art. 120, 121 § 1, 122, 124 oraz 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.
Uzasadniając zarzuty skarżąca Spółka wskazała, że Dyrektor Izby Celnej w W., rozstrzygając w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania, pominął podstawową dla sprawy okoliczność, że ponowne rozstrzygnięcie w sprawie wprowadzenia decyzją z dnia [...] stycznia 1999 roku opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. przez ministra właściwego do spraw gospodarki będzie przesądzi – ze skutkiem ex tunc – o istnieniu podstawy prawnej do naliczenia opłaty celnej dodatkowej. Spółka wskazała, że w przypadku uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 1999 roku przestałaby istnieć podstawa naliczenia tych opłat, co z kolei przesądziłoby o konieczności zwrotu pobranej opłaty celnej dodatkowej jako opłaty nienależnej.
Tym samym, zdaniem skarżącej Spółki, prawidłowe orzeczenie w sprawie zwrotu należności celnych przez organ celny jest uzależnione od przyszłego rozstrzygnięcia w sprawie przez ministra właściwego do spraw gospodarki, które - zdaniem Spółki - ma dla sprawy zwrotu należności celnych charakter prejudycjalny. Jak podniosła Spółka, powołując się na orzecznictwo NSA, w szczególności postanowienie z dnia 21 listopada 1996 roku w sprawie I SA/Kr 519/96 (Lex, poz. 28934) “zagadnienie wstępne, zwane też kwestią wstępną lub prejudycjalną dotyczy sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone." W przedmiotowej sprawie zdaniem Spółki przesłanki te były spełnione, a zatem spodziewana w momencie składania wniosku o zawieszenie postępowania decyzja ministra właściwego do spraw gospodarki ma charakter wstępny dla orzeczenia organu celnego w przedmiocie zwrotu należności celnych.
Spółka podniosła również, że w sprawie tej naruszone zostały przepisy o właściwości, co w myśl art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej przesądza o nieważności zaskarżonego postanowienia. Art. 246 § 4 bowiem - w brzmieniu z chwili złożenia wniosku o zwrot należności celnych, tj. 1 dniu 20 lutego 2003 roku – określał jednoznacznie, że wniosek należy złożyć we właściwym urzędzie celnym. Kwestia zawieszenia postępowania pojawiła się w trakcie rozpatrywania sprawy przez organ I instancji i powinna była być także przez niego rozstrzygnięta. O tym, że tym organem jest właściwy urząd celny przesądzała zdaniem Spółki treść art. 246 Kodeksu celnego. Powołane przez Dyrektora Izby Celnej w uzasadnieniu postanowienia rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia, które określiło dyrektora izby celnej jako organ właściwy do rozpatrzenia sprawy, nie mogło skutecznie zmienić regulacji ustawowej. Zdaniem Spółki w ustawie brak było też właściwej delegacji do odmiennego uregulowania tej kwestii w akcie wykonawczym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zarzut naruszenia przepisów o właściwości nie jest uzasadniony. Faktem jest, jak podnosi skarżąca Spółka, że w chwili złożenia przez nią wniosku o zwrot należności celnych art. 246 § 4 Kodeksu celnego przewidywał, że wniosek taki należy złożyć we właściwym urzędzie celnym. Pamiętać jednak należy, iż w chwili orzekania przez organ I instancji, to jest w dniu 22 grudnia 2003 roku, artykuł 246 obowiązywał w brzmieniu zmienionym ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 roku o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. nr 120, poz. 1122). Ustawa ta weszła w życie w dniu 10 sierpnia 2003 roku, wprowadzając także zmiany do art. 246 § 4 Kodeksu celnego. Ustawa ta także wprowadziła również art. 252 (1), który stanowi, że organem celnym właściwym do rozstrzygania w pierwszej instancji w sprawach uregulowanych przepisami niniejszego działu (tj. Działu V tytułu VII Kodeksu celnego) jest dyrektor izby celnej.
Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 roku o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej, postępowania wszczęte i niezakończone ostatecznie przed dniem wejścia w życie tej ustawy podlegają rozpatrzeniu wg przepisów dotychczasowych, z zastrzeżeniem ust. 2 tego artykułu. Przywołany art. 3 ust. 2 jednoznacznie określił, że do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zwrotów lub umorzeń określonych przepisami działu V tytułu VII ustawy zmienianej w art. 1 oraz wyznaczenia lub uznania miejsca, w którym mogą być dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Innymi słowy, do postępowań w sprawach określonych w art. 3 ust 2 ustawy o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej, tj. m.in. do postępowań o zwrot należności celnych, stosuje się przepisy Kodeksu celnego w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 roku o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej.
Oznacza to, że zgodnie z przytoczonym art. 252 (1), organem właściwym dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zwrot należności celnych, a tym samym właściwym do orzeczenia w kwestii zawieszenia postępowania, był, począwszy od 10 sierpnia 2003 roku, Dyrektor Izby Celnej w W. Powołane przez Dyrektora Izby Celnej w uzasadnieniu postanowienia rozporządzanie Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie określenia wypadków, w których należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz trybu i warunków dokonywania zwrotu lub umorzenia, które określiło dyrektora izby celnej jako organ właściwy do rozpatrzenia sprawy nie pozostawało tym samym, przynajmniej od tej daty, w sprzeczności z regulacją kodeksową.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej należy wskazać, że zgodnie z art. 262 ustawy z 9.01.1997r. - Kodeks celny w związku z art. 201 § l pkt 2 ustawy z 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa organ celny zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na omawianej podstawie uzależnione jest zatem od łącznego wystąpienia trzech przesłanek:
- - postępowanie administracyjne (celne) jest w toku,
- - istnieje zagadnienie wstępne oraz
- - rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Jeśli chodzi o tę ostatnią przesłankę, to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, którego ocena, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy, ze względu na jego przedmiot, do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone, (v. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, C.H. Beck, W-wa 2003, s. 430). Z zagadnieniem prejudycjalnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy celnej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji celnej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd. W doktrynie prawa administracyjnego istnieje również zgodność co do tego, że o ile "zagadnienie" wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego.
Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego, (v. G. Łaszczyca, PiP 2002/7/63 Pojęcie zagadnienia wstępnego w Kpa). Ilustracją takiego stanowiska jest np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11.12.1996r. (SA/Gd 2548/95, Lex nr 28957), który wypowiedział się, że nie jest zagadnieniem wstępnym wyrażenie przez uprawnione podmioty stanowiska w sprawie oceny klasyfikacji Systematycznego Wykazu Wyrobów (SWW) GUS, bowiem w tym wypadku nie następuje rozstrzygnięcie zagadnienia materialnoprawnego.
W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu zachodzi właśnie taka właśnie sytuacja, kiedy to dla właściwego orzeczenia w przedmiocie złożonego przez Spółkę wniosku o zwrot należności celnych, potrzebne jest rozstrzygnięcie kwestii o prawnym charakterze, ściśle powiązanej z rozpatrywaną sprawą, tj. kwestii wprowadzenia opłat dodatkowych decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 1999 roku. Jak słusznie podkreśliła skarżąca Spółka dla stwierdzenia, czy uiszczone przez nią opłaty celne dodatkowe były prawnie należne, podstawowe znaczenie ma ustalenie, czy decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 1999 roku w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. obowiązywała w dniu dokonania zgłoszenia celnego, tj. [...] czerwca 2000 roku.
Pamiętać należy, że skarżąca Spółka już [...] marca 1999 roku zwróciła się do Ministra Gospodarki o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 1999 roku uznał on, że brak jest podstaw prawnych do zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 1999 roku. Decyzja z dnia [...] listopada 1999 roku została przez Spółkę zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił ją swoim wyrokiem. Minister Gospodarki w dniu [...] grudnia 2001 roku wydał kolejną decyzję, którą ponownie utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 1999 roku. Została ona zaskarżona do NSA, który wyrokiem V SA 256/02 z dnia 5 grudnia 2002 roku uchylił ją. W chwili złożenia zatem przez Spółkę wniosku o zwrot należności celnych, jak również wniosku o zawieszenie tego postępowania, nie istniała ostateczna i nie podlegająca zaskarżeniu decyzja właściwego ministra w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. Co więcej, biorąc pod uwagę okoliczność, iż w tej samej sprawie decyzją z dnia [...] lutego 2003 roku właściwy minister uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2002 roku, na mocy której okres stosowania ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej, wprowadzonego decyzją z dnia [...] stycznia 1999 roku, był przedłużony o 3 lata i zakończył postępowanie w sprawie bez przedłużenia ważności decyzji w sprawie stosowania ostatecznego środka ochronnego, można stwierdzić, że w żadnym momencie stosowania decyzja z dnia [...] stycznia 1999 roku, na mocy której pobierano dodatkową opłatę celną, nie miała charakteru niepodważalnego, także jeśli chodzi o sądową kontrolę legalności.
Co więcej, decyzje utrzymujące w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 1999 roku były dwukrotnie zaskarżane do NSA i przez ten Sąd uchylane. Nawet zatem, jeśli uwzględnić, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] stycznia 2004 roku utrzymał w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 roku, to pamiętać należy, że została ona zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z uwagi na kasatoryjny charakter orzeczeń wydawanych przez sądy administracyjne ocena jakiej dokona Wojewódzki Sąd Administracyjny będzie w sprawie miała takie znaczenie, iż ewentualne uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2004 roku, uczyni koniecznym ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwego ministra. Wydanie kolejnej decyzji może być już znacznie utrudnione, bowiem – wobec brzmienia przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz. U. nr 96, poz. 956), brak będzie do tego właściwych podstaw prawnych.
Na mocy tej ustawy została uchylona, z dniem 30 kwietnia 2004 roku, ustawa z dnia 11 kwietnia 2001 roku o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. nr 43 poz. 477). Ponieważ kwestia ochrony rynku wewnętrznego z dniem uzyskania członkostwa w Unii Europejskiej przestała mieć wymiar narodowy, ustawa ta, tj. ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 roku o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, nie wprowadziła żadnych przepisów przejściowych lub końcowych, na mocy których organy mogłyby rozstrzygać w sprawach wszczętych i nie zakończonych. Taki charakter miał art. 37 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 roku o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny, który stanowił w ust. 1, że postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają rozpatrzeniu według dotychczasowych przepisów.
Przepis art. 37 ust. 2 natomiast regulował tryb postępowania w sprawach środków ochronnych ustanowionych decyzją wydaną na podstawie ustawy z dnia 11 grudnia 1997r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. nr 157, poz. 1027). Na podstawie tego przepisu minister właściwy do spraw gospodarki mógł, po przeprowadzeniu zgodnie z przepisami niniejszej ustawy postępowania weryfikacyjnego lub przeglądowego, w drodze rozporządzenia, zmienić taką decyzję. Takiego upoważnienia obowiązujące ustawodawstwo nie przewiduje.
Nadto zdaniem Sądu należy uwzględnić i tę okoliczność, że odmowa zawieszenia postępowania prowadzić będzie – ponieważ decyzja z dnia [...] stycznia 1999 roku nie została uchylona - do wydania decyzji o odmowie zwrotu należności celnych. Dla skarżącej Spółki będzie się to wiązało ze skutkiem w postaci niemożności dochodzenia zwrotu należności celnych nawet w przypadku uchylenia decyzji wprowadzającej opłatę celną dodatkową, o czym przesądza przepis art. 246 § 4 Kodeksu celnego.
W świetle tych konkretnych uwarunkowań i przedstawionej powyżej argumentacji Sąd uznał, że kwestia rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązywania decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 1999 roku w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z C. (M.P. nr 3, poz.
- 13) posiada dla orzeczenia w sprawie wniosku o zwrot należności celnych, złożonego przez Spółkę w dniu 200 lutego 2003 roku, charakter prejudycjalny.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.