Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia... maja 2009 r.
W dniu... marca 2010 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżąca złożyła – na urzędowym formularzu PPF - wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku, jako fakty z których wynika, iż wniosek jest zasadny wskazała, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz mężem i synem oraz dwójką dzieci, dla których jest rodziną zastępczą. Zamieszkują w domu o pow.... m², wszyscy utrzymują się wyłącznie z jej dochodów z pracy lub zasiłku rehabilitacyjnego (około... zł) oraz świadczeń z Centrum Pomocy Rodzinie (... zł). Mąż jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. Skarżąca wskazała, iż potrzeby bytowe rodziny znacznie przewyższają jej dochody. Wyżywienie dla pięciu osób w tym dorastających chłopców to wydatek około... zł, opłaty z tytułu podatku od nieruchomości, za wodę i ścieki za 1 m-c wynoszą około... zł (posiadają zaległości i starają się o ich umorzenie), opłata za prąd –... zł, zakup węgla –... zł, wywóz śmieci –... zł, telefon tpsa -... zł, abonament telewizyjny-... zł, koszty korzystania z niewłasnego samochodu, którego w razie potrzeby użycza zięć lub córka -... zł, dojazdy syna do szkoły –... zł. Ponadto skarżąca oświadczyła, iż nie spłaca zaciągniętych kredytów i kart kredytowych z braku środków, nie przeprowadza napraw, remontów i konserwacji oraz nie kupuje odzieży.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż wniosek skarżącej nie jest zasadny w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem skarżąca została już zwolniona od ich ponoszenia mocą postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 października 2009 r., które nie zostało uchylone ani zmienione. W tej sytuacji, skarżąca nie ma obowiązku uiszczania dalszych kosztów sądowych, a zatem jej wniosek w tym zakresie, jest bezprzedmiotowy.
Odnosząc się natomiast do wniosku o ustanowienie pomocy prawnej z urzędu zauważyć należy, iż zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że omawiana instytucja, powinna być stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną.
Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone. W innej sytuacji strona powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli posiada jakiekolwiek środki majątkowe.
Zasadność wniosku skarżącej rozpatrzono w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie ona zobowiązana ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe.
Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika oraz wobec faktu, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 ustawy p.p.s.a), należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.