Uzasadnienie
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Rozwoju, która nałożyła obowiązek zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie na realizację projektu. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji.
W jego uzasadnieniu Syndyk podkreślił, że organy administracji poprzez swoje działania w niniejszej sprawie zmierzają do obejścia przepisów ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i zaspokojenia swoich roszczeń poza podziałem funduszy masy upadłości. Ponadto zarzucił zarówno Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, jak i Ministrowi Rozwoju błędne skierowanie decyzji zobowiązujących do zwrotu wobec niego, a nie wobec upadłej spółki. Podkreślił, że organ może podjąć próbę przymusowej egzekucji, na dowód czego załączył kopię wezwania do zaspokojenia wierzytelności z 1 kwietnia 2016 r. W jego ocenie, ewentualna egzekucja będzie odbywała się ze szkodą dla niego oraz dla ogółu wierzycieli upadłej spółki i spowoduje konieczność poniesienia znacznych kosztów związanych z koniecznością obrony swych praw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie nie mogły zatem za skuteczne zostać uznane argumenty dotyczące skierowana decyzji do Syndyka.
Dalej oceniając wniosek skarżącego, Sąd stwierdza, że nie zostało w żaden sposób udokumentowane, iż ewentualne rozpoczęcie egzekucji spowoduje zaistnienie okoliczności przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie zostały przedstawione żadne materiały dotyczące obecnego stanu masy upadłości po spółce, jej relacja do kwoty określonej w zaskarżonej decyzji, ani w jaki sposób jej egzekucja mogłaby faktycznie zagrozić zaspokojeniu pozostałych wierzycieli.
Podkreślić należy, iż zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o rzeczywistej i aktualnej sytuacji finansowej np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp. Nie jest zatem możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, albowiem brak jest danych dla dokonania całościowej i jednoznacznej oceny sytuacji materialnej spółki.
Na marginesie Sąd zauważa, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w postaci konieczności jej uiszczenia, co powoduje uszczerbek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja niezwykła, uzasadniająca automatycznie zastosowanie środka ochrony tymczasowej, jak również jest ona odwracalna, poprzez zwrot kwoty objętej decyzją w sytuacji jej późniejszego uchylenia.
Reasumując stwierdzić należy, że Skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.