Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] odmówił M. L. przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR.
Decyzję tę, po ponownym rozpoznaniu sprawy, w dniu [...] lutego 2005 r. decyzją Nr [...] organ utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu swych decyzji Kierownik Urzędu podniósł, iż powoływany przepis art. 2 wymaga do przyznania świadczenia, by deportacja do pracy przymusowej trwała co najmniej 6 miesięcy. W przypadku M. L. natomiast okres represji trwał 22 dni, bowiem urodziła się ona w dniu [...] r. w czasie gdy jej matka przebywała na robotach, a przewieziona do Polski i oddana pod opiekę babki została w dniu [...] r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.L. podnosiła, powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż do okresu deportacji winien być zaliczony okres przed jej urodzeniem, bowiem matka do pracy przymusowej została wywieziona będąc z nią w ciąży.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podtrzymał dotychczasowe stanowisko podnosząc równocześnie, iż świadczenie nie może zostać przyznane za represje, którym podlegali rodzice strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
W okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjnego w licznych orzeczeniach wypracował jednolity już pogląd, iż osobą represjonowaną jest osoba deportowana do pracy przymusowej bez względu na wiek zaś wykonywanie pracy przymusowej nie jest warunkiem uznania za represję. W powołanym w skardze wyroku OSK 135/04 z dnia 19 sierpnia 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawarł tezę, iż o deportacji w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR, można mówić w stosunku do dziecka zarówno wtedy, gdy zostało ono wywiezione wraz z rodzicami na roboty przymusowe, jak i gdy wywieziona na roboty przymusowe kobieta urodziła dziecko w miejscu wykonywania tych robót. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA zawarł ważkie stwierdzenie, iż " nie można zakładać, że deportacja do pracy przymusowej kobiety, która urodziła dziecko po wywiezieniu, nie rozciąga się na to dziecko".
W ocenie Sądu, na gruncie tego orzeczenia, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych winien rozważyć, czego nie uczynił w uzasadnieniach decyzji obu instancji, czy - przy tak rozumianym pojęciu deportacji kobiety ciężarnej - nie należałoby zaliczyć Skarżącej do okresu deportacji ponad 22 dni po urodzeniu także deportacji jej ciężarnej matki przed porodem.
Brak wypowiedzenia się w tej kwestii, zdaniem Sądu, daje podstawę do przyjęcia, iż materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie został przez Kierownika Urzędu rozpatrzony w sposób wyczerpujący / wymóg z art. 77 § 1 kpa/, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Podstawę zasądzenia na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego stanowi art. 200 powołanego prawa o postępowaniu zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku art. 152 tego prawa.