Uzasadnienie
Pismem z dnia... sierpnia 2009r. Marszałek Województwa M. wniósł skargę na akt i czynność Dyrektora Delegatury Najwyższej Izby Kontroli w W., który pismem z dnia... maja 2009r. nr... odmówił przyjęcia zastrzeżeń do oceny i wniosku zawartych w wystąpieniu pokontrolnego, złożonych przez Sekretarza Województwa – Dyrektora Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. i w konsekwencji nieprzekazanie tych zastrzeżeń do Komisji Odwoławczej.
W/w aktowi i czynności zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa materialnego m.in. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 23 grudnia 1994r. o Najwyższej Izbie Kontroli, w zw. z art. 56 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o pracownikach samorządowych.
W konsekwencji wniesiono o uchylenie aktu oraz stwierdzenie bezskuteczności czynności Dyrektora Delegatury Najwyższej Izby Kontroli w W. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi wyjaśniając jednocześnie, że Najwyższa Izba Kontroli nie jest organem administracji publicznej, a postępowanie kontrolne, prowadzone na podstawie ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli nie jest postępowaniem administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], dalej: p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Sąd wskazuje, że pismo Dyrektora Delegatury NIK w W. z dnia... maja 2009r. odmawiające przyjęcia zastrzeżeń, a w konsekwencji odmawiające przekazania ich do rozpatrzenia Komisji Odwoławczej, ponieważ zostały zgłoszone – w ocenie Dyrektora Delegatury NIK - przez osobę nieuprawnioną, nie stanowi aktu podlegającego kognicji sądu administracyjnego.
Najwyższa Izba Kontroli nie jest organem administracji, ale organem kontroli. Świadczy o tym jej usytuowanie w Konstytucji RP w Rozdziale IX "Organy Kontroli Państwowej i Ochrony Prawa" oraz treść ustawy z dnia 23.12.1994r. o Najwyższej Izbie Kontroli (tekst jednolity: Dz.U. 2007r, Nr 231, poz. 1701). Dlatego czynności NIK nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.
Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 96 ustawy o NIK stanowiącym, że od decyzji Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w sprawach, o których mowa w art. 77 ust. 2, art. 92 i 93, pracownikowi mianowanemu przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny nie są decyzje Prezesa NIK wymienione w art. 96 w/w ustawy, w związku z tym zaskarżona czynność nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., wobec czego na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.