Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., mocą której organ pierwszej instancji odmówił udzielenia G. D. (obywatelowi A.) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Wnioskiem z dnia 17 marca 2009 r. G. D. wystąpił o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż przebywa w Polsce od 1996 r. Obecnie jest w drugiej klasie liceum, po szkole chciałby udać się na studia wyższe. W Polsce udziela się społecznie i ma plany na dalsze życie.
W dniu [...] listopada 2009 r. decyzją o wskazanym wyżej numerze Wojewoda [...] odmówił cudzoziemcowi żądanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wniosek Strony złożony został jednocześnie z wnioskiem ojca, ubiegającego się o przedmiotowe zezwolenie ze względu na wykonywanie pracy oraz prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie utrzymuje się samodzielnie, a więc jego pobyt jest integralnie związany z pobytem ojca, któremu Wojewoda [...] odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Na skutek złożonego odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że G. D. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej z rodziną tj. ojcem G. A., matką K. D. i siostrą L. D. Jest on uczniem liceum i pozostaje na utrzymaniu ojca, który prowadzi działalność gospodarczą. Z uwagi na fakt, iż jego pobyt jest integralnie związany z pobytem rodziców, a decyzjami z dnia [...] lutego 2010 r. odmówiono udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jego rodzicom, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił również odmówić wnioskowanego pobytu G. D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców strona podniosła:
- 1. naruszenie art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 94 a ust. 1a ustawy o systemie oświaty oraz art. 70 w związku z art. 37 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 2 Protokołu nr 1 do Konwencji Narodów Zjednoczonych o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez pominięcie istotnej przesłanki, jaką jest prawo Skarżącego do nauki na terenie RP;
- 2. naruszenie art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez nierozpatrzenie innych okoliczności uzasadniających udzielenie Skarżącemu pozwolenia na pobyt, w szczególności nawiązanie trwałych więzi osobistych i emocjonalnych z krajem i odbycie na terenie RP całej edukacji szkolnej;
- 3. naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 18 i 47 Konstytucji RP oraz art. 8 Konwencji Narodów Zjednoczonych o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez naruszenie zasady ochrony i integralności rodziny oraz poszanowania życia osobistego i prywatnego Skarżącego;
- 4. naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 53b ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że Skarżący nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu, niezbadanie przesłanek z art. 53b ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, a także błędne ustalenia dotyczące stanu faktycznego w zakresie posiadania przez Skarżącego środków finansowych i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w tym zakresie;
- 5. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wskutek pominięcia istotnych przesłanek uzasadniających udzielenie Skarżącemu i jego rodzinie zezwolenia na pobyt;
- 6. naruszenie art. 7,77 §1, art. 80 i art. 107 §3 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych twierdzeń i argumentów podnoszonych przez Skarżącego, a w rezultacie dokonanie rozstrzygnięcia sprzecznego zarówno z interesem społecznym, jak i słusznym interesem strony;
- 7. naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. poprzez działanie niezgodne z przepisami prawa i zasadą pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, co skutkowało naruszeniem zasady pewności prawa (art. 2 Konstytucji RP) poprzez wydanie decyzji odmownej, pomimo, że wcześniej – w identycznym stanie faktycznym i prawnym – Skarżący uzyskał decyzję pozytywną;
które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze wskazane naruszenia skarżący wniósł m.in. o uchylenie lub stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji i uznanie, że w przypadku Skarżącego zachodzą przesłanki udzielenia mu pozwolenia na pobyt na zasadzie art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 4 oraz art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, przy spełnieniu przez Skarżącego wymogów z art. 53b ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145 § 1 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając skargę dokonuje analizy prawnej przepisów, które były, lub powinny być, podstawą decyzji, ale także korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uwzględnił skargę, ponieważ w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że jako materialnoprawna podstawa decyzji wskazane zostały art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234 poz. 1694 ze zm., powoływanej dalej jako:,,ustawa o cudzoziemcach’’).
Niewątpliwe jest, iż pobyt Skarżącego – G. D. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest integralnie związany z pobytem jego ojca – G. A., na którego całkowitym utrzymaniu pozostaje Skarżący. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmawiając Skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oparł się na decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wydanej ojcu Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2010 r., w sprawie o sygn. V SA/Wa 1290/10, po rozpatrzeniu skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie udzielenia ojcu Skarżącego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - uchylił decyzję w całości.
Wobec tego, że decyzja odmawiająca ojcu Skarżącego udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony została wyeliminowana z obrotu prawnego, a stanowiła ona powód, dla którego wniosek Skarżącego rozpatrzony został odmownie - przyjąć należało, że w sprawie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania przewidziana w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako:,,k.p.a.’’). Zgodnie z powyższym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Ponownie rozpatrując sprawę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zobligowany będzie do uwzględnienia ustaleń, istotnych z punktu widzenia przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Skarżącemu, zawartych w ostatecznym rozstrzygnięciu, jakie wydane zostanie w sprawie z wniosku ojca Skarżącego. Organ powinien mieć na uwadze, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, bez względu na podstawę prawną jego udzielenia, stanowi jednolitą instytucję prawną, a organ rozpatrujący wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ma obowiązek wziąć pod uwagę całokształt przepisów regulujących rozstrzygane zagadnienie. Do takich przepisów należy art. 53 ustawy o cudzoziemcach, jak również art. 53a tejże ustawy, zawierający katalog okoliczności, które mogą uzasadniać udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Zatem - by w sposób prawidłowy rozpoznać wniosek Skarżącego – organ winien rozważyć wszystkie przesłanki ustawy o cudzoziemcach, których zaistnienie warunkuje udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, nie ograniczając się przy tym do oceny okoliczności związanych z pobytem ojca Skarżącego w Polsce.
Przedstawiając wszystko powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., art. 200 p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.