Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego w przedmiocie cofnięcia uznania organizacji producentów owoców i warzyw "W." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka"), zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, że wykonanie ww. decyzji pociągnie za sobą szereg negatywnych dla niej konsekwencji w związku z ustaniem jej funkcjonowania w ramach grupy producenckiej. Podała, iż przez kilka lat realizowała "plan dochodzenia do uznania", a po uzyskaniu uznania prawomocną decyzją Marszałka Województwa [...], była nakierowania na dalsze wieloletnie funkcjonowanie jako grupa producentów poświęcając temu celowi szereg działań natury ekonomicznej jak i osobistego zaangażowania wspólników. Zaskarżona decyzja mogłaby doprowadzić do zniweczenia tego wieloletniego wysiłku.
W ocenie Spółki, z uwagi na ilość poważnych naruszeń prawa dokonanych przez organy obu instancji, istnienie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji, mogłoby nie tyle powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody i wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków, ale też "konstytuować czynniki wpływające w sposób determinujący na możliwość dalszego bytu Spółki".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Z brzmienia cytowanych przepisów wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że instytucji wstrzymania wykonania aktu nie można wykorzystywać do wyeliminowania normalnych, spodziewanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji, wynikających z rodzaju i treści rozstrzygnięcia. Jedynie wówczas, gdy te normalne skutki będą równocześnie powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu.
Należy przy tym pamiętać, że ocena umotywowania wniosku pod kątem spełnienia ww. przesłanek jest możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość weryfikacji ich wiarygodności. Samo złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji nie prowadzi do jego pozytywnego rozpatrzenia. Argumentacja wniosku powinna zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji.
W ocenie Sądu umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono w istocie nic, aby uprawdopodobnić, że rzeczywiście zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Nie ulega wątpliwości, że normalnym skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji, mocą której cofnięto uznanie Spółki za organizację producentów owoców i warzyw, jest ustanie jej funkcjonowania w ramach grupy producenckiej. Nie może zatem korzystać z praw przysługujących takiej grupie i zostanie obciążona innymi następstwami cofnięcia uznania. Nie są to więc same w sobie okoliczności powodujące niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć rzeczywistą groźbę wyrządzenia takiej szkody majątkowej lub uszczerbku niemajątkowego, które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżąca nie sprecyzowała w ogóle jaka szkoda jej grozi, czy byłaby to uszczerbek majątkowy czy niemajątkowy, na czym miałby polegać i czego dotyczyć. Brak oznaczenia rozmiaru szkody uniemożliwia również określenie jej rozmiaru i ustalenie, czy byłaby to szkoda znaczna. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie "znacznej" a nie szkodzie "jakiekolwiek". Podobnie wygląda uzasadnienie rozpoznawanego wniosku w odniesieniu do przesłanki wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Spółka nie podała jakie to miałyby być skutki, nie określiła ich charakteru (faktyczne czy prawne) i nie wskazała, dlaczego ich wystąpienie spowodowałoby istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego miałby nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Argumentacja Spółki jest ogólnikowa i hipotetyczna, polegająca głównie na przytoczeniu treści art. 61 § 3 p.p.s.a. bez jakichkolwiek odniesień do konkretów. Całkowicie abstrakcyjne i nieweryfikowalne jest twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie "konstytuować czynniki wpływające w sposób determinujący na możliwość dalszego bytu Spółki".
Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.