Uzasadnienie
Strona skarżąca w skardze na opisane w komparycji postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a tym samym, jak wskazała, decyzji Prezesa Zarządu PFRON z [...] września 2017 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., - dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu).
Instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy zatem tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 714/08). Do wykonania nie kwalifikują się natomiast te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonych nie wymagają czynności ze strony ich adresatów. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14).
Przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Takie rozstrzygnięcie nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, w tym w szczególności w drodze przymusu, nie może więc spowodować bezpośrednich zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto Sąd wyjaśnia, iż w przywołanych regulacjach mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz.
7) Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zwrotu "w granicach danej sprawy" stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (p. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 433 i nast.).
W rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wskazać trzeba, że w takim przypadku brak jest tożsamości przedmiotowej pomiędzy zaskarżonym rozstrzygnięciem, a decyzją Prezesa Zarządu PFRON z [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Wskazane powyżej akty rozstrzygają bowiem odmienne kwestie, w oparciu o inną podstawę prawną.
Reasumując należy stwierdzić, że na gruncie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego strona skarżąca nie mogła skutecznie domagać się wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Zarządu PFRON z [...] września 2017 r. nr [...].
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia