Uzasadnienie
Pismem z 14 kwietnia 2008 r. r.pr. A. Z. złożyła w imieniu J. K. skargę na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano r.pr. A. Z. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 26 maja 2008 r.
W dniu 2 czerwca 2008 r. r.pr. A. Z. złożyła pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania J. K. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, Naczelnym Sądem Administracyjnym i Sądem Najwyższym w sprawie podatku dochodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej - p.p.s.a. pełnomocnictwo może być:
- 1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi;
- 2) do prowadzenia poszczególnych spraw;
- 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu.
Na mocy art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W ocenie Sądu z nadesłanego pełnomocnictwa nie wynika upoważnienie do reprezentowania skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przedmiotowe postępowanie dotyczy bowiem odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, natomiast omawiane pełnomocnictwo nadesłane przy piśmie datowanym na dzień 28 maja 2008 r. jest wprawdzie pełnomocnictwem do prowadzenia poszczególnych spraw w rozumieniu art. 36 pkt 2 p.p.s.a., jednak swoim zakresem obejmuje wyłącznie sprawy z zakresu podatku dochodowego.
Sąd podziela w tym miejscu pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie przedłożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony jest brakiem formalnym skargi (v.wyrok NSA z 9 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1337/04, opubl. w: Orzecznictwo NSA i WSA, 5/2005 poz. 91). Zatem brak umocowania r.pr. A. Z. do reprezentowania J. K. musi skutkować odrzuceniem skargi i na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.