Uzasadnienie
E. R. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy – sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z dnia [...] 2017 r. – w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, posiada mieszkanie o pow. 38 m2, natomiast nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczył, iż źródłem jego utrzymania jest świadczenie z ZUS w wysokości 1.027,89 zł pomniejszone o egzekucję (303,80 zł), w związku z czym osiąga miesięczny dochód w wysokości 724,09 zł. W uzasadnieniu podniósł, iż jest inwalidą i utrzymuje się z pomocy społecznej. Do wniosku załączył kopie następujących dokumentów: wyroku z dnia 21 października 2016 r. o ustaleniu stopnia niepełnosprawności; trzech decyzji z dnia 29 czerwca 2017 r. o przyznanej pomocy społecznej.
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wnioskodawcy oraz porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych oraz z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika uznano, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zauważyć należało, iż skarżący utrzymuje się z niewielkiej emerytury, która w całości pożytkowana jest na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem. Z uwagi na niewielki dochód korzysta również z pomocy społecznej w formie świadczeń niepieniężnych. Wzięto również pod uwagę, że nie posiada oszczędności pieniężnych czy też składników majątkowych podlegających spieniężeniu, pozwalających na opłacenie kosztów sądowych, czy też pomocy profesjonalnego prawnika. Okoliczności te świadczą o trudnej sytuacji skarżącego i przemawiają za uznaniem, iż nie ma on dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.