Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 25 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1318/15

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi G. sp. z o.o. w K. (dalej jako: "skarżąca", "Grupa" lub "Spółka") była decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "organ odwoławczy", "organ II instancji", lub "Prezes ARiMR") z [...] stycznia 2015 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej jako: "organ I instancji" lub Dyrektor Oddziału" z [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR przyznał G. Sp. z o.o. w K. pomoc finansową w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętą Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w okresie od dnia 20 lutego 2013 r. do dnia 25 lutego 2018 r.

W dniu [...] marca 2014 r. Grupa złożyła wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od dnia 26 lutego 2013 r. do dnia 25 lutego 2014 r. tj. pierwszy okres pomocy.

W dniach [...]-[...]maja 2014 r. w siedzibie Spółki przeprowadzona została kontrolna na miejscu, na podstawie, której ustalono, iż sprzedaż produktów wytworzonych przez członków Grupy dokonana została do P. Sp. z o.o., której udziałowcami są członkowie grupy. Ponadto stwierdzono, iż nabywca P. Sp. z o.o. wydzierżawiła kurniki znajdujące się w miejscowości S. członkom grupy.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Oddziału odmówił skarżącej przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że członkowie grupy sprzedawali całość swojej produkcji do utworzonej przez nich grupy, jednakże G. Sp. z o.o. dokonywała dalszej sprzedaży produktów na rzecz P. Sp. z o.o., tj. podmiotu utworzonego przez członków grupy. Tak więc, w ocenie organu, 100% wyprodukowanych przez członków grupy produktów nie została wprowadzona do obrotu handlowego przez grupę, a jedynie sprzedana spółce utworzonej z członków grupy prowadzącej działalność gospodarczą w ramach której dokonuje się uboju i przetwarzania drobiu, a następnie dokonuje się ich dalszej sprzedaży. Zdaniem organu I instancji 100% produktów wytworzonych przez grupę nie zostało wprowadzonych do obrotu zgodnie z celami określonymi w art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz.

WE L 277/1 Nr 277, poz. 1 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie nr 1698/2005") oraz art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 88, poz. 983 ze zm.- dalej: "ustawa o grupach producentów").

Dyrektor Oddziału dodał, iż w sytuacji ubiegania się przez grupę producentów rolnych o pomoc finansową, B. F., G. F. oraz Z. F. nie mogą, angażując się jako członkowie grupy producentów rolnych w wytwarzanie w swoich gospodarstwach produktów, ze względu na które grupa została utworzona, jednocześnie występować jako odbiorca tych produktów. Zaakceptowanie tej sytuacji stanowiłoby zdaniem organu naruszenie przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 81, poz. 550 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie gpr").

W ocenie organu I instancji nabycie przez grupę produktów (ze względu na które grupa została utworzona) od swoich członków, a następnie odsprzedaż tych produktów spółce utworzonej ze swoich członków prowadzącej przedsiębiorstwo jako osoba prawna pod różnymi nazwami, stanowi pozorną działalność takiego podmiotu ukierunkowaną na spełnienie formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa krajowego, a przyjęty przez członków grupy sposób organizacji produkcji i sprzedaży wskazuje, iż funkcjonowanie tegoż podmiotu zdeterminowane jest możliwością uzyskania wsparcia dla grup producenckich w ramach środków finansowych przewidzianych w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, a nie potrzebą dostosowania procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, centralizacji sprzedaży.

Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Agencji zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Wyjaśnił m.in., iż zgodnie z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005, celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów do celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych.

Prezes Agencji dodał, iż w oparciu o zasadę bezpośredniego obowiązywania norm prawa unijnego, interpretacja przepisów rozporządzenia gpr, w tym zakresie § 8 ust. 1 i § 7 ust. 2 pkt 1 lit c, musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami unijnymi, w tym w szczególności w zakresie zgodności wykładni z ww. przepisów z art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005.

Organ II instancji wskazał, iż Grupa zobowiązania jest nie tylko do wykazania zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 lit c i § 8 ust. 1 rozporządzenia gpr przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy, ale także, iż sprzedaż ta powodowała wprowadzenie tych produktów do obrotu i na rynek.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Prezes ARiMR przypomniał, iż jak wynika z ustalonego stanu faktycznego niekwestionowanego przez stronę, cały udokumentowany przychód netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów ze względu na które Grupa została utworzona był dokonywany do spółki P. Sp. z o.o. Faktem niekwestionowanym jest również to, że jedynymi udziałowcami P. Sp. z o.o. są: B. F., G. F., Z. F. Także zarząd ww. spółki tworzą B. F., G. F., Z. F. Osoby te są również członkami Grupy. Ponadto B. F., G. F., Z. F. dysponują większością udziałów w Grupie, a także samodzielnie nią zarządzają.

Zarówno Grupa, jak i P. Sp. z o.o. mają ten sam adres siedziby. Prezes ARiMR ustalił, że Spółka P. Sp. z o.o. i Grupa są wzajemnie wobec siebie spółkami dominującymi i zależnymi w rozumieniu art. 4 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, ze zm.).

Ustalone zostało także, że Grupa całość nabytych od członków produktów sprzedaje do spółki P. Sp. z o.o.

Organ odwoławczy w oparciu o powyższe ustalenia stwierdził, że fakt "powiązań" osobowych między spółką P. Sp. z o.o., a Grupą powoduje, że podmioty te dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu i na rynek, a jedynie do dokonania sprzedaży między wzajemnie wobec siebie "powiązanymi" podmiotami w stosunku spółek dominującej i zależnej. Dodał, iż faktyczne wprowadzenie towarów do obrotu i na rynek następowało dopiero poprzez P. Sp. z o.o., zatem wyliczany w oparciu o sprzedaż do tego podmiotu przychód netto nie może być brany pod uwagę, przy obliczaniu płatności z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych dla strony.

W niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, że cały przychód netto deklarowany we wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lala 2007-2013 za okres od 26 lutego 2013 r. do 25 lutego 2014 r. przez Grupę, udokumentowany był sprzedażą do P. Sp. z o.o., w ocenie organu w całości nie może zostać uwzględniony do ustalenia podstawy wyliczenia pomocy. Organ II instancji stwierdził zatem, że z uwagi na brak kwalifikowanego przychodu, brak jest podstaw do wyliczenia przedmiotowej płatności.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem w dniu [...] lutego 2015 r. G. sp. z o.o. w K. wniosła skargę na decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] stycznia 2015 nr [...] skarżąc ją w całości.

Zaskarżonej decyzja zarzuciła naruszenie:

A. przepisów prawa postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

1. • art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) u.w.r.o.w. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bez jej dostatecznego wyjaśnienia i bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;
2. • art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) u.w.r.o.w. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że produkty nabywane przez Grupę od członków Grupy, nie były wprowadzane przez Grupę na rynek i do obrotu oraz że były w dalszej kolejności sprzedawane członkom Grupy;
3. • art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ II instancji odmówił przyznania Spółce środków finansowych za pierwszy rok działalności jako grupa producentów rolnych, przejawiające się w szczególności w tym, iż organ I instancji nie odniósł się w żaden sposób do twierdzeń, wyjaśnień i dowodów Spółki składanych w toku postępowania administracyjnego, jak również, że nie wyjaśnił on dostatecznie przyczyn oraz nie wskazał w jaki sposób naruszono przepisy prawa materialnego;

B. przepisów prawa materialnego:

1. • art. 35 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 1698/2005 poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie polegają na wspólnym wprowadzaniu produktów do obrotu, że sprzedaż produktów do P. sp. z o. o. nie stanowi wprowadzenia produktów na rynek, a w konsekwencji działania Grupy nie korespondują z celami określonymi w powołanym przepisie;
2. • art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 10) u.w.r.o.w. oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § 8 ust. 1-3 rozporządzenia gpr, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Grupa nie "skierowała na rynek" produkcji, której wartość mogłaby stanowić podstawę naliczenia pomocy, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania powyższych przepisów i nieprzyznania Spółce środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za pierwszy rok działalności, w wysokości adekwatnej do wartości produkcji skierowanej przez Grupę na rynek;
3. • § 8 ust. 1 rozporządzenia gpr poprzez bezpodstawne przyjęcie, że sprzedaż produktów przez Grupę do spółki P. sp. z o. o. narusza dyspozycję powołanego przepisu, gdyż sprzedaż ta nie stanowi wprowadzenia przez Grupę produktów na rynek.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji oraz orzeczenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Strony skarżącej według norm przepisanych.

W ocenie Grupy stanowisko organu II instancji wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji jest błędne i nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa, które w ocenie Spółki zostały błędnie przez Prezesa ARiMR zinterpretowane. Grupa wskazała, że sprzedaż produktów wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych do ubojni drobiu P. należy kwalifikować jako wprowadzenie produktów do obrotu i na rynek, z tego też względu skarżąca nie naruszyła dyspozycji przepisów art. 35 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 1698/2005, jak również § 8 rozporządzenia gpr, bowiem sprzedaż produktów nastąpiła do podmiotu niebędącego członkiem Grupy, zaś produkty zostały wprowadzone na rynek i do obrotu. Spółka wskazała ponadto, że organ odwoławczy nie dokonał wyczerpującej analizy w zakresie pojęcia wprowadzenia do obrotu, wprowadzenia na rynek oraz obrotu produktem rolnym, które to pojęcia mają kluczowe znacznie w niniejszej sprawie.

W ocenie Grupy interpretacja przepisów art. 35 rozporządzenia 1698/2005 dokonana przez Prezesa ARiMR jest dowolna, sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego, logiki oraz godzi w zasady dokonywania prawidłowej wykładni przepisów prawa. Skarżąca wyjaśniła, że rynek na którym Grupa działa to rynek drobiu żywego. Wprowadzenie produktu oferowanego do sprzedaży (drobiu żywego) na rynek (do obrotu) polega na jego sprzedaży do ubojni drobiu. Na rynku co do zasady nie ma innych podmiotów zainteresowanych nabyciem drobiu żywego. Dlatego też sprzedaż drobiu żywego do ubojni stanowi wprowadzenie produktu na rynek.

Grupa podkreśliła, że w przepisach znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie, na podstawie których dokonuje się zarówno rejestracji grup producentów rolnych i wpisu do rejestru prowadzonego przez marszałka województwa oraz obejmuje się wsparciem finansowym zorganizowane podmioty działające na rynkach rolnych, tj. w rozporządzeniu nr 1698/2005 – brak jest podstawy prawnej, która mogłaby wykluczyć przedsiębiorstwa powiązane z możliwości aplikowania o rejestrację grupy producentów rolnych i wpis do rejestru grup prowadzonego przez marszałka województwa oraz z możliwości ubiegania się o pomoc oraz o wypłatę środków finansowych.

W ocenie skarżącej nie byłoby racjonalnym, a przede wszystkim właściwym i zgodnym z prawem narzucanie przez organ wymogów, których brak w przepisach prawa. Tym samymj w przypadku istnienia ewentualnych powiązań wskazywanych przez organ, nie mogą one stanowić podstawy odmowy przyznania środków finansowych dla Grupy, gdyż przepisy prawa nie nakładają w tym zakresie żadnych ograniczeń.

Spółka wyjaśniła, że skupiła pięć niezależnych gospodarstw hodowlanych, dzięki czemu nastąpiła koncentracja podaży. Grupa jest w stanie zaoferować odbiorcom drobiu znacznie większą ilość drobiu niż poszczególni hodowcy samodzielnie. Zgodnie z umową spółki, członkowie są zobowiązani do sprzedaży za pośrednictwem Grupy całości wyprodukowanego żywca. To Grupa organizuje sprzedaż żywca kupowanego od członków, negocjuje ceny, terminy odbioru, organizuje odbiór kurczaków z ferm poszczególnych hodowców. Skarżąca wskazała, że dzięki koncentracji podaży i ujednoliceniu jakości oferowanego produktu oraz zwiększeniu ilości produktów, jakie Grupa jest w stanie zaoferować na rynku, możliwym jest podjęcie współpracy z jednym podmiotem, który zainteresowany jest współpracą z grupami producentów rolnych. Dodała, że oprócz współpracy z Grupą ubojnia P. sp. z o.o. współpracuje z innymi grupami producentów rolnych i innymi hodowcami.

Skarżąca nawiązała współpracę z ubojnią, która jest dla Grupy podmiotem wiarygodnym pod względem finansowym, wypłacalnym, gwarantującym terminową zapłatę za dostarczone produkty, co znacznie zmniejsza ryzyko gospodarcze związane z ewentualnym brakiem zapłaty za dostarczone produkty. Ponadto Grupa wskazała, że współpraca z ww. ubojnią drobiu jest korzystna z uwagi na jej dogodne położenie, co wpływa na obniżenie kosztów związanych z transportem, zapewnia sprawny i szybki odbiór drobiu z ferm członków Grupy i jego transport do ubojni (dzięki niewielkiej odległości minimalizuje się straty i ubytki podczas transportu, co jest dla Grupy i jej członków korzystne).

Skarżąca podkreśliła, że P. sp. z o. o. jest podmiotem, który spełnia definicję odbiorcy hurtowego, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005. Jest to podmiot zajmujący się od wielu lat skupem żywca drobiowego do podmiotów prowadzących działalność w zakresie hodowli drobiu, ubojem i hurtowym wprowadzeniem mięsa drobiowego i na rynek. Dodała, że przedmiotem działalności P. sp. z o. o. jest ubój drobiu, przetwórstwo i hurtowa sprzedaż mięsa drobiowego na rynek. Sprzedaż dokonywana przez Grupę do podmiotu jakim jest P. sp. z o. o. stanowi właśnie realizację celów Grupy, polegającą na sprzedaży żywca do odbiorców hurtowych i wprowadzanie żywca drobiowego na rynek.

Ponadto Grupa wskazała, że jej członkowie – B. F., G. F., Z. F. i spółka P. sp. z o. o. są to różne podmioty prawa, nie ma między nimi tożsamości i niemożliwym jest wskazywanie, że podmiot do którego sprzedano produkty przez Grupę (ubojnia) jest tożsamy z podmiotami, od których te produkty Grupa kupiła (B. F., G. F., Z. F.).

Zdaniem skarżącej przepisy regulujące powstawanie i funkcjonowanie grup producentów rolnych, jak również dotyczące zasad przyznawania pomocy finansowej w ramach działania grupy producentów rolnych, nie regulują kwestii zależności, powiązań lub wzajemnych relacji w wymiarze, w jakim organ zarzucił Grupie nieprawidłowości w skarżonej decyzji. Fakt posiadania udziałów w kapitale zakładowym obu ww. spółek przez B., G. i Z. F., nie ma znaczenia w niniejszej sprawie dla jej prawidłowego rozpoznania.

Spółka podkreśliła ponadto, że w okresie którego dotyczy wniosek, Członkowie Grupy – B. F., G. F., Z. F. (we własnym imieniu), prowadzili działalność polegającą na hodowli drobiu w ramach działów specjalnych produkcji rolnej, we własnych gospodarstwach. Członkowie ci nie prowadzą żadnej innej działalności gospodarczej. Zaś spółka P. sp. z o. o. nie prowadziła gospodarstwa rolnego, ani działów specjalnych produkcji rolnej, lecz jest przedsiębiorcą i prowadzi we własnym imieniu i na własne ryzyko działalność gospodarczą w zakresie uboju i przetwórstwa drobiu. P. sp. z o. o. nie spełnia wymogów ustawy o grupach producentów rolnych, stawianych członkom grup producentów rolnych - nie prowadzi działów specjalnych produkcji rolnej - produkcja drobiu.

Zdaniem skarżącej Prezes ARiMR nie zastosował prawidłowo również normy prawnej zawartej art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005. Wyjaśniła, iż dokonując wykładni, organ posłużył się wykładnią rozszerzającą, przypisując pojęciu "niebędącego członkiem Grupy" znacznie szersze znacznie niż w rzeczywistości z niego wynika oraz doszukując się i stawiając wymogi nieprzewidziane w dyspozycji art. 35 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1698/2005.

W ocenie skarżącej interpretowany przepis jest jasny i nie powinien budzić wątpliwości, ustawodawca precyzyjnie wskazał, o jaki podmiot chodzi w § 8 rozporządzenia gpr - niebędący członkiem Grupy, zaś w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005 nie wskazał żadnych dodatkowych ograniczeń lub warunków wprowadzenia towarów na rynek (np. dokonywania wprowadzenia na rynek w sposób przedstawiony w stanie faktycznym niniejszej sprawy). Tym samym, zdaniem Spółki tylko sprzedaż produktów do podmiotu posiadającego statusu członka grupy producentów rolnych, czy też niewprowadzenie produktów do obrotu, dyskwalifikuje wartość takiej sprzedaży, jako podstawy do naliczenia pomocy.

Skarżąca wskazała również uzasadnienie do zarzutów naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania. Podniosła, że zgodnie z art. 21 u.w.r.o.w. oraz w świetle najnowszej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, organy administracji są związane dyspozycją art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Dodała ponadto, iż w jej ocenie postępowanie dowodowe było prowadzone pobieżnie zaś organ II instancji nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń Spółki wskazanych w treści odwołania.

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowią przepisy krajowe: ustawa ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 ze zm., dalej jako: "u.w.r.o.w.), rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 81, poz. 550 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie gpr"), a także przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 Nr 277, poz. 1 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie nr 1698/2005").

Ponadto należy przypomnieć, że stosownie do art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 88, poz. 983 ze zm. – dalej: "ustawa o grupach producentów rolnych") osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu: dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Treść art. 3 ustawy o grupach producentów rolnych określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, między innymi zgodnie z ust. 1 pkt 1 art. 3 grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4).

Na podstawie art. 7 ustawy o grupach producentów rolnych, spełnienie przez grupę warunków określonych w ustawie o grupach producentów stwierdza w drodze decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę grupy, który dokonuje również wpisu grupy do prowadzonego przez siebie rejestru grup. Nadzór nad działalnością grupy sprawuje marszałek województwa (art. 12 ustawy).

Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w tym w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10).

W treści art. 10 ust. 1 u.w.r.o.w. przewidziano, że pomoc jest przyznawana, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia nr 1698/2005 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu gpr.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia gpr pomoc jest udzielania grupie producentów, która prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa, została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia i został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia gpr pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru.

Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa. Wobec uzyskania przez skarżącą wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] rejestru grup producentów rolnych, Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że Grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych.

Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są natomiast zobowiązane sprawdzić, czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty pomocy.

Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 i rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28.01.201, str. 8; dalej jako: "rozporządzenie nr 65/2011").

Na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów:

1. a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup;
2. b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych;
3. c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

W związku z tym, że istotą pomocy jest: dostosowanie do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego, wsparcie wspólnego wprowadzania do obrotu danego produktu czy też ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, należy przyjąć, że chodzi o działania wspólne, czyli dokonywane przez wszystkich członków grupy. Jak wynika z systematyki rozporządzenia nr 1698/2005 ma to służyć poprawie konkurencyjności sektora rolnego.

Zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że Grupa spełniła warunki formalne do otrzymania płatności. Okoliczności te nie stoją jednak na przeszkodzie badaniu przez ARiMR zasadności przyznania płatności każdorazowo przy złożeniu przez Grupę wniosku o płatność. Wynika to z tego, że wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 ustawy o grupach producentów rolnych, zaś wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia gpr. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi ale i unijnymi.

Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia gpr wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Zgodnie z § 8 ust. 1 tego aktu wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Wreszcie, jak stanowi § 7 ust. 2 lit. c rozporządzenia gpr, do wniosku o płatność dołącza się m. in. dokumenty wskazujące przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy.

W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego sprawy organy administracji ustaliły, iż mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, skarżąca nie realizuje celów, o których mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005.

Podkreślić należy, że z ustalonego stanu faktycznego, niekwestionowanego przez stronę skarżącą, wynika, iż cały udokumentowany przychód netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów ze względu na które Grupa została utworzona był dokonywany do spółki P. Sp. z o.o.

Wskazać w tym miejscu należy na niekwestionowaną przez skarżącą okoliczność, że członkami grupy są B. F., G. F. i Z. F., K. F. i A. F. Przy czym B. F., G. F. i Z. F., którzy dysponują większością udziałów w Grupie, a także samodzielnie nią zarządzają, jednocześnie są jedynymi udziałowcami P. Sp. z o.o., w której to spółce są również jedynymi członkami zarządu. Prezes ARiMR ustalił również, że P. Sp. z o.o. i Grupa są wzajemnie wobec siebie spółkami dominującymi i zależnymi w rozumieniu art. 4 § 1 pkt 4 k.s.h. W trakcie przeprowadzonej w siedzibie skarżącej kontroli na miejscu, stwierdzono zaś, że P. Sp. z o.o. wydzierżawiła kurniki znajdujące się w miejscowości S. członkom Grupy. Ponadto zarówno Grupa, jak i P. Sp. z o.o. mają ten sam adres siedziby.

Zgodzić się należy z organem, że stwierdzony fakt "powiązań" osobowych między spółką P. Sp. z o.o., a Grupą powoduje, że podmioty te dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu i na rynek, a jedynie do dokonania sprzedaży między wzajemnie wobec siebie "powiązanymi" podmiotami w stosunku spółek dominującej i zależnej. Wszystkie te okoliczności, w ocenie Sądu, jednoznacznie wskazują, iż Grupa nie realizuje celów określonych w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005.

Rację przyznać należy organowi, który stwierdził, że faktyczne wprowadzenie towarów do obrotu i na rynek następowało dopiero poprzez P. Sp. z o.o., zatem wyliczany w oparciu o sprzedaż do tego podmiotu przychód netto nie mógł być brany pod uwagę, przy obliczaniu płatności z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych dla strony. Z uwagi zaś na fakt, że cały przychód netto deklarowany we wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lala 2007-2013 za okres od 26 lutego 2013 r. do 25 lutego 2014 r. przez Grupę, udokumentowany był sprzedażą do P. Sp. z o.o., w całości nie może zostać uwzględniony do ustalenia podstawy wyliczenia pomocy. Z uwagi na brak kwalifikowanego przychodu, organ prawidłowo stwierdził brak podstaw do wyliczenia przedmiotowej płatności.

W ocenie Sądu, w oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy (skład osobowy grupy producentów rolnych oraz spółki będącej odbiorcą hurtowym produkowanych prze grupę towarów), w pełni uprawniony jest pogląd, że produkty wytworzone przez G. sp. z o.o., a sprzedane P. sp. z o.o. nie zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z celami określonymi w art. 35 rozporządzenia 1698/2005.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia przez organ § 8 ust. 1 rozporządzenia gpr i przyjęcia, że sprzedaż produktów przez Grupę do spółki P. sp. z o.o. narusza dyspozycję powołanego przepisu, gdyż sprzedaż ta nie stanowi wprowadzenia przez Grupę produktów na rynek, na wstępie wyjaśnić należy, że w polskim porządku prawnym obowiązuje zasada bezpośredniego obowiązywania norm prawa unijnego (wspólnotowego), sprowadzająca się do tego, iż z chwilą ich wejścia w życie stają się automatycznie, obok norm krajowych, częścią porządku prawnego państw członkowskich, skutkiem czego nie jest konieczna ich inkorporacja. Prawo unijne m.in. w zakresie działań będących we właściwości organów administracyjnych ARiMR, choć zachowuje swoją odrębność i obowiązuje obok prawa krajowego, jest ściśle z nim powiązane i przepisy krajowe uzupełniają bądź wykonują normy prawa wspólnotowego.

Ponadto w przypadku przepisów rangi krajowej będących uzupełnieniem albo wykonujących przepisy prawa unijnego, ich wykładnia winna być przeprowadzona w taki sposób, aby była zgodna z uzupełnianymi lub wykonywanymi przepisami unijnymi. Powyższy pogląd na potrzeby rozstrzyganej sprawie dotyczącej pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 znajduje również potwierdzenie w art. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. u.w.r.o.w., która normuje zagadnienia zawarte rozporządzeniach unijnych w zakresie w nich nieokreślonym lub przewidzianym do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej i ten jej uzupełniający charakter dotyczy także aktów wykonawczych, w tym również rozporządzenia gpr.

Zatem interpretacja przepisów rozporządzenia gpr, w tym zakresie § 8 ust. 1 i § 7 ust. 2 pkt 1 lit c, musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami unijnymi, w tym w szczególności w zakresie zgodności wykładni z ww. przepisów z art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 626/10, dostępny w CBOSA: www.orzenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia gpr: "Wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy". Z powyższego przepisu należy wywieść uprawnienie organu do weryfikowania, czy produkty sprzedawane przez grupę nie są sprzedawane odbiorcom będącym członkami grupy.

Zgodnie z treścią art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych, grupę producencką mogą utworzyć osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej. Weryfikując wniosek o przyznanie płatności organ zobligowany jest badać skład osobowy grupy w celu ustalenia, czy wytworzone produkty nie są sprzedawane osobom będącym członkami grupy. W ocenie Sądu, skoro powyższy przepis nakazuje badać (weryfikować) skład grupy, to takie same kryteria muszą być zastosowane do odbiorców wytworzonych produktów. Organ ma więc obowiązek zbadać skład osobowy podmiotu, który jest odbiorcą produktów i w przypadku jeśli są to te same osoby, które tworzą grupę – odmówić przyznania pomocy.

W przedmiotowej sprawie Grupa producencka jest podmiotem gospodarczym prowadzonym w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W takiej samej formie prowadzona jest działalność podmiotu gospodarczego, który jest odbiorcą produkowanych przez Grupę produktów. Skoro powołany wyżej przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia gpr nakazuje brać pod uwagę osoby będące członkami grupy, czyli sprawdzać udziałowców spółki z ograniczona odpowiedzialnością tworzących grupę, to organ jest zobligowany ustalić, kto jest udziałowcem spółki będącej odbiorcą produktów i w przypadku tożsamości osób – odmówić przyznania pomocy..

Zdaniem Sądu, zarzut skarżącej, sprowadzający się do stwierdzenia, iż G. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o. to dwa odrębne podmioty prawne, w realiach rozpoznawanej sprawy nie może stanowić podstawy podważenia decyzji organu II instancji. Jest rzeczą oczywistą, że prawo nie zabrania prowadzenia działalności gospodarczej w formie czy to wielu spółek z tymi samymi udziałowcami (akcjonariuszami), czy to w formie działalności osoby fizycznej. Jednakże tam, gdzie prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity pomocy) lub cele, dla których ta pomoc jest przyznawana, organ ma prawo i obowiązek badać i oceniać zarówno przyczyny powstania Grupy, sposób jej funkcjonowania jak i fakt istnienia powiązań łączących grupę ze wskazanymi przez nią odbiorcami hurtowymi produkowanych przez grupę towarów.

Raz jeszcze podkreślić należy, że skarżąca grupa producentów rolnych działa w obrocie jako osoba prawna w formie spółki kapitałowej (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością). Wspólnikami ww. Grupy są m.in. B. F., G. F. oraz Z. F. Wskazane osoby posiadają większość udziałów w Grupie, jak również są jedynymi członkami jej zarządu. Jednocześnie ww. osoby są jedynymi wspólnikami oraz jedynymi członkami zarządu P. Sp. z o.o., tj. osoby prawnej - spółki kapitałowej, która jest odbiorcą 100% towarów wytworzonych przez Grupę. Tak więc - w ocenie Sądu – członkowie grupy (B. F., G. F. oraz Z. F.) sprzedają produkty B. F., G. F. oraz Z. F., będącymi jedynymi udziałowcami P. Sp. z o.o.

W ocenie Sądu dokonana przez organ wykładnia § 8 ust. 1 rozporządzenia gpr w oparciu o wskazane wyżej ustalenia jest prawidłowa i zgodna z powołanymi wyżej przepisami unijnymi. Tym samym zarzut naruszenia § 8 ust. 1 rozporządzenia gpr uznać należy za bezzasadny.

W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na treść art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym: "Nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia". Kwestia interpretacji przywołanego wyżej przepisu była już przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwość UE w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie o C-434/12 ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencija.

Trybunał wskazał, że aby zbadać czy stworzono sztuczne warunki do uzyskania płatności należy ocenić elementy obiektywne i subiektywne sprawy. W ramach tych pierwszych należy badać warunki i cele wsparcia – ustalić, czy są przez dany projekt realizowane (np. skierowanie pomocy do określonego kręgu podmiotów). Badając element subiektywny należy wziąć pod uwagę np. okoliczności faktyczne takie jak więzi natury prawnej, ekonomicznej lub personalnej pomiędzy osobami zaangażowanymi w rozpatrywaną inwestycję.

Zdaniem Sądu, dostrzeżone przez organ powiązania pomiędzy grupą producentów rolnych, a jedynym odbiorcą hurtowym produkowanych przez nią towarów wskazywać mogą również, iż stworzono sztuczne warunki do uzyskania przedmiotowej płatności.

Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako: "k.p.a.") stwierdzić należy, że nie mają one uzasadnionych podstaw. Postępowanie w zakresie przyznania płatności jest szczególnym postępowaniem administracyjnym. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.w.r.o.w., z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 21 ust. 2 ustawy, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy, organ przed którym toczy się postępowanie:

1. 1) stoi na straży praworządności;
2. 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
3. 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
4. 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Stosownie zaś do art. 21 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Jak wynika z powyższych regulacji, zasada określona w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części 2 art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Stosownie do powyższego przepisu, na organ administracji publicznej nałożony został obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy czym obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy.

W art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do przyznania pomocy. Z kolei w myśl art. 21 ust. 3 ustawy, na wnioskodawcę został nałożony obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do przyznania pomocy.

W przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły postępowanie zarówno w oparciu o twierdzenia przedstawione przez stronę skarżącą jak i znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym np.: odpisy z KRS dot. skarżącej oraz P. sp. z o.o., wniosek o płatność wraz z załącznikami, odpowiedzi strony na wezwania organu do złożenia wyjaśnień, czy raporty z czynności kontrolnych. Wobec powyższego nie można uznać zarzutu naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 u.w.r.o.w. za zasadny.

W ocenie Sądu, organ w sposób wyczerpujący i zgodnie z przepisami procesowymi wyjaśnił dlaczego, pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy, Grupa nie realizuje celów wsparcia. Poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między Grupą a P. sp. z o.o. organ w sposób czytelny wykazał zamiar uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia.

Organ nie naruszył także art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ wbrew stanowisku skarżącej jednoznacznie i w sposób przekonywujący wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania płatności za pierwszy rok działania Grupy. Żaden z podnoszonych w skardze zarzutów nie wskazuje na taką wadliwość kontrolowanej decyzji, która nakazywałaby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z tych względów Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art.7, art. 11 i art. 80 k.p.a.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.