Uzasadnienie
W skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2010 r. o numerze [...] skarżąca K. N. (zwana dalej skarżącą) - powołując się na art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej: ustawa p.p.s.a.) złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania "wciąż obowiązującej w mojej sprawie decyzji nakazującej wydalenie mnie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Cudzoziemka wskazała, iż wydalenie narazi ją na utratę czci, wolności i bezpieczeństwa osobistego, a w skrajnym przypadku nawet życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, wszczętego wnioskiem złożonym przez skarżącą w dniu [...] listopada 2010 r.
Podkreślenia wymaga fakt, iż pomimo, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dotyczy decyzji zaskarżonej (tj. decyzji z [...] kwietnia 2011 r.), a decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2010 r. o numerze [...], utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z [...] października 2010 r. o numerze [...] w przedmiocie wydalenia K. N.. Wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a).
Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" NSA w uchwale z 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz.
7) w składzie 7 sędziów stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową.
Biorąc powyższe pod uwagę wniosek o wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie powinien zostać uwzględniony, bowiem dotyczy aktu wydanego w granicacli tej samej sprawy oraz dotyczy tej samej osoby. Postępowanie będące przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem strony o nadanie statusu uchodźcy z [...] listopada 2010 r., zaś postępowanie, w którym zapadła decyzja orzekająca o wydaleniu było następstwem wniosku strony z [...] maja 2010 r. Postępowania te są zbieżne, a ich granice są tożsame, zarówno pod względem podmiotowym i przedmiotowym niniejszej sprawy.
Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż decyzja w przedmiocie wydalenia K. N., nadaje się do wykonania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II OZ 1330/05, wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna.Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji nakazującej cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i stwierdzenia, że brak jest przesłanek dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu.
Skarżąca w treści skargi wskazała na okoliczności uzasadniające wstrzymanie decyzji o jej wydaleniu. W uzasadnieniu podkreśliła, iż organ nie odniósł się do części jej zeznań oraz zaniechał przesłuchania w obecności lekarza psychologa. Podkreśliła, iż przesłuchanie jej w obecności lekarza psychologa może potwierdzić prawdziwość jej zeznań, w których powołuje się na okoliczności wskazujące na przemoc fizyczną w kraju pochodzenia. Jak wskazuje skarżąca, organ nie wziął pod rozwagę zaświadczeń wydanych przez lekarza psychiatrę odnośnie stanu psychicznego skarżącej, które uzasadniają potrzebę przesłuchania jej w obecności lekarza psychologa lub psychiatry. Wydalenie skarżącej w terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pozbawiłoby ją możliwości dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.
Biorąc, zatem powyższe pod rozwagę oraz mając na uwadze skutki wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.