Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez W. Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ / Prezes ARiMR) z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu pomocy finansowej dla wstępnie uznanej grupy producentów.
W dniu [...] stycznia 2017 r. skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji.
Pismem z [...] marca 2017 r. Prezes ARiMR wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych odwołania, tj. do złożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa udzielonego r. pr. R. J., w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. wezwania.
Ww. wezwanie zostało doręczone w dniu 1 kwietnia 2017 r. - w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.) dalej: k.p.a.
W dniu 20 kwietnia 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania i jednocześnie uzupełniła ww. brak.
Postanowieniem z [...] maja 2017 r., nr [...] Prezes ARiMR odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych.
Następnie, zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2017 r., nr [...] ww. organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła:
- - niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez zastosowanie wskazanego przepisu w wezwaniu do usunięcia braków formalnych odwołania i wskazanie, że niezastosowanie się do wezwania skutkować będzie zastosowaniem sankcji z przedmiotowego przepisu pomimo, że sankcja taka w sprawie niniejszej nie ma zastosowania;
- - niewłaściwe zastosowanie art. 33 § 3 k.p.a. w zw. z art, 220 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że nie istnieją przesłanki, by uznać, że Spółka wyznaczyła jako pełnomocnika autora pisma pomimo faktu, ze mogło to być bez trudu przez organ ustalone;
- - niestosowanie art. 8 k.p.a. poprzez stosowanie niewłaściwej i sprzecznej z zasadą budowania zaufania do organów administracji wykładni przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
W myśl treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania w sprawie została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżone zostało postanowienie, mieszczące się w katalogu postanowień, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Kontroli Sądu poddano bowiem postanowienie stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu wydane w oparciu o art. 134 k.p.a.
Zgodnie z ww. przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przy czym postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Natomiast z art. 129 § 2 k.p.a. wynika, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.
Powołany powyżej art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością, jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie.
Podkreślić również należy, że zawarte w powołanym przepisie kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r.).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż z akt administracyjnych bezspornie wynika, że decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] grudnia 2016 r., nr [...] została doręczona 16 stycznia 2017 r. Tym samym termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 30 stycznia 2017 r.
Skarżąca złożyła odwołanie w dniu 27 stycznia 2017 r.
Następnie, skarżąca – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – została wezwana do uzupełnienia braków odwołania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Wezwanie doręczone zostało w dniu 11 kwietnia 2017 r., natomiast brak formalny uzupełniono 20 kwietnia 2017 r., zatem z uchybieniem ww. terminu.
Tymczasem za termin wniesienia żądania uznać należy termin uzupełnienia jego braków w trybie określonym w art. 64 § 2 k.p.a., (v. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 3/11, z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 337/10, z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2184/13).
Jednocześnie wskazać należy, że pełnomocnik skarżącej zwrócił się o przywrócenie terminu, jednakże postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. Prezes ARiMR odmówił przywrócenia terminu do uzupełniania braków formalnych.
W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych organ zasadnie więc stwierdził, że odwołanie zostało wniesione przez skarżącą z uchybieniem terminu. Podkreślić należy, że jeżeli organ stwierdzi, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, nie ma możliwości merytorycznego rozpoznania odwołania.
Podsumowując wskazać należy, że w treści skargi nie powołano przekonujących argumentów, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia. Nie można bowiem zgodzić się ze stwierdzeniem, że art. 64 § 2 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym, co - w ocenie skarżącej - wynika z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 3088/15. Z powołanego w skardze orzeczenia wynika natomiast, iż organ nie może zakończyć postępowania korzystając z sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania, o której mowa w art. 64 § 2 k.p.a., a powinien wydać rozstrzygnięcie na podstawie art. 134 k.p.a. i tak właśnie w niniejszej sprawie uczynił.
W odniesieniu do zarzutu niewłaściwego zastosowanie art. 33 § 3 k.p.a. w zw. z art. 220 § 1 k.p.a., wskazać należy iż zgodnie z art. 33 § 2 i 3 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, a pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Nie ma zatem racji skarżąca, że z faktu ustanowienia określonego pełnomocnika w innych sprawach skarżącej toczących się przed ARiMR, organ winien wywieść domniemanie, iż ta sama osoba została ustanowiona do reprezentowania skarżącej także w przypadku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r.
Z powyższych względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji