Uzasadnienie
T.J. (dalej: "Skarżący") skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa informujące o negatywnym rozpatrzeniu prośby o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W dniu 30 października 2017 r. Skarżący zawarł z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umowę o przyznanie pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, typ operacji: "Modernizacja gospodarstw rolnych", poddziałanie: "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych". Po zrealizowaniu inwestycji Skarżący złożył w dniu 29 listopada 2018 r. wniosek o płatność. Pismem z... kwietnia 2020 r. znak:... ARiMR poinformowała Skarżącego o wysokości przyznanej kwoty. Jednocześnie wskazano, że różnica między kwotą wnioskowaną przez Skarżącego, a kwotą zatwierdzoną do wypłaty wynika z naruszenia przepisów określających konkurencyjny tryb wyboru wykonawcy zadania. Stosując się do zapisów umowy oraz udzielonego pouczenia Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W piśmie z... czerwca 2020 r. znak:... organ podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 3 kwietnia 2020 r.
Na ww. pismo z... czerwca 2020 r. Skarżący wniósł skargę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu właściwe jest stanowisko organu, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi Skarżącego na pismo ARiMR z 30 czerwca 2020 r.
Umowa z 30 października 2017 r. zawarta pomiędzy Skarżącym a ARiMR, to umowa o przyznaniu pomocy w rozumieniu art. 34 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r. poz. 627 ze zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że umowa o dofinansowanie projektu ze środków unijnych, czy też umowa o przyznaniu ze środków unijnych pomocy na realizację inwestycji, ma charakter cywilnoprawny i nie zmienia tego okoliczność, że specyfika takich umów polega na połączeniu rozwiązań konstrukcyjnych charakterystycznych dla prawa zobowiązań z elementami prawa publicznego (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1377/19, postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt I GSK 93/20).
W momencie zawarcia umowy cywilnoprawnej o przyznanie pomocy finansowej etap postępowania administracyjnego i (ewentualnie) sądowoadministracyjnego został zamknięty. W związku z powyższym, po zawarciu umowy cywilnoprawnej, wszelkie wnioski o płatność oraz pisma organu kierowane, stosownie do zapisów umowy, do beneficjenta, następują w wykonaniu umowy cywilnoprawnej o przyznanie pomocy finansowej, a wszelkie roszczenia z tym związane są rozstrzygane przez sąd powszechny. Dodać należy, że zaskarżone pismo nie stanowi podejmowanego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie jest to więc autorytatywna wypowiedź władzy administracyjnej, lecz pismo dotyczące skutków niewykonania przez Skarżącego zobowiązań przewidzianych umową zawartą w dniu 30 października 2017 r. ARiMR działała bowiem jako strona stosunku cywilnoprawnego, a nie jako organ administracji publicznej.
Nadto w § 19 omawianej umowy wprost wskazano, że wszystkie spory pomiędzy Agencją a Beneficjentem rozstrzygane będą przez sąd powszechny właściwy dla siedziby Agencji. Tym samym właściwy w niniejszej sprawie jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny, zatem sprawa nie należy do kognicji WSA w Warszawie. Zdaniem Sądu, nie powinno zatem budzić wątpliwości, że skarga została wniesiona na akt administracyjny niepodlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast fakt, że na pismo z dnia 30 czerwca 2020 r. skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje stanowi przesłankę do odrzucenia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.