Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 lipca 2009 r. skargi L G złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...]. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji będzie obowiązek opuszczenia terytorium RP. Powołując się na orzecznictwo NSA zaznaczyła, iż jej wyjazd z terytorium RP pozbawi ją możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Sąd badając niniejszą sprawę uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2009 r. przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawi skarżącą możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a zatem możliwości przedstawienia oraz wyjaśnienia okoliczności istotnych w jej ocenie dla sprawy, co w efekcie mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.