Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga R. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z [...] czerwca 2009r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2009r. orzekającą o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP oraz stwierdzającą jednocześnie wygaśnięcie decyzji Komendanta Straży Granicznej [...] Nr [...] z [...] grudnia 2007r. o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia [...] grudnia 2007r. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny.
W dniu [...] grudnia 2007r. Komendant Placówki Straży Granicznej [...] wydal decyzję zobowiązującą skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do [...] grudnia 2007r. Cudzoziemiec nie zastosował się do powyższego rozstrzygnięcia, pozostając w Polsce bez stosownego zezwolenia. Następnie w dniu [...] kwietnia 2009r. skarżacy został zatrzymany przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej [...].
Decyzją z [...] kwietnia 2009r. Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod konwojem Straży Granicznej i nadał powyższemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności oraz stwierdził wygaśnięcie decyzji Komendanta Placówki SG [...] z [...] grudnia 2007r.
Pismem z 12 maja 2009r. (data złożenia) skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji. W uzasadnieniu odwołania skarżący powołała się na swój wieloletni pobyt w Polsce oraz pogarszający się jego stan zdrowia, który mogą potwierdzić służby medyczne Ośrodka dla Cudzozieców w P. Decyzją z [...] czerwca Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż podstawowym obowiązkiem cudzoziemca chcącego wjechać i przebywać w Rzeczypospolitej Polskiej jest przestrzeganie obowiązującego w naszym kraju prawa.
W ocenie organu odwoławczego, nielegalny pobyt skarżącego w Rzeczypospolitej Polskiej i niezastosowanie się do decyzji administracyjnej zobowiązującej do opuszczenia terytorium naszego kraju są wyrazem lekceważenia przez cudzoziemca powszechnie uznawanego w stosunkach międzynarodowych prawa, ustanowionego dla ochrony granic państwowych i zapewnienia kontroli pobytu cudzoziemców.
Odnosząc się do stanu zdrowia organ wskazał, iż cudzoziemiec nie wykazał, że jego aktualny stan zdrowia uniemożliwia mu opuszczenie Polski.
W skardze z 3 sierpnia 2009r. (data nadania), skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2009r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
- 1) art. 7, 8, 9, 77, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., przez nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy;
- 2) art. 8, 9, 10 k.p.a. oraz art. 89 k.p.a. przez naruszenie zasady zaufania, czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zaniechanie przeprowadzenia bezpośrednich dowodów osobowych z udziałem strony postępowania;
- 3) art. 88 ust. 1 pkt 1 i 7 lit. a w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.), zwanej dalej ustawą o cudzoziemcach, przez błędną wykładnię i przedwczesne zastosowanie;
- 4) art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 97 ust. 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.) w zw. związku z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 roku zmienionej Protokołem nr 3, 5, 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), przez błędne ustalenie, że nie zachodzą warunki do udzielania zgody na pobyt tolerowany wobec skarżącego.
W uzasadnieniu skargi cudzoziemiec wskazał, iż [...] kwietnia 2007 roku miał wypadek komunikacyjny, w wyniku którego oboje z żoną doznali poważnego uszczerbku na zdrowiu. W związku z czym nie mogli należycie zadbać o swoje sprawy, w tym o legalny pobyt na terytorium RP. Do skargi cudzoziemiec załączył dokumentację medyczną dotyczącą m.in. jego stanu zdrowia.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż zasadny jest, podniesiony w skardze, zarzut cudzoziemca polegający na naruszeniu art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego dotyczącego jego stanu zdrowia, który może uniemożliwiać wykonanie decyzji o wydaleniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i art. 13 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny powołany jest do kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem jego legalności. Ocenia zatem, czy decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jej uchylenie.
Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie organ wydał w stosunku do skarżącego decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie natomiast z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca.
W tym miejscu należy podkreślić, co również zauważył organ w odpowiedzi na skargę, iż zarówno w doktrynie prawa, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, iż jednym z przypadków niewykonalności decyzji o wydaleniu, z przyczyny niezależnej od cudzoziemca i wykonującego decyjzję może być stan zdrowia osoby wobec, której orzeczono wydalenie z terytorium RP.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, iż skarżący już na etapie odwołania zwracała uwagę na swój stan zdrowia. Jednakże organ odwoławczy rozpoznający przedmiotową sprawę w uzasadnieniu decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż skarżący nie wykazał, że jego aktualny stan zdrowia uniemożliwia mu opuszczenie Polski. Należy jednak podkreślić, iż organ w tym zakresie nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. W tym miejscu zgodzić się należy ze skarżącym, jak również ze stanowiskiem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zawartym w odpowiedzi na skargę, że nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie stanu zdrowia skarżącego w kontekście ewentualnego wykonania decyzji o wydaleniu, stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Reasumując organ II instancji w przypadku postępowania prowadzonego z odwołania cudzoziemcanie odniósł się w sposób wystarczający do okoliczności dotyczącej stanu zdrowia skarżącego. Dlatego też należy uznać, iż organ administracji dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Ponadto organ naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów w rozumieniu przepisu art. 80 k.p.a., która polega na tym, że organ analizuje cały materiał dowodowy i na podstawie rozpatrywania wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu formułuje ocenę danego konkretnego dowodu (wyrok NSA OZ w Poznaniu z 30 marca 1988 r., SA/Po 1495/87).
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie okoliczności dotyczących stanu zdrowia skarżącego podnoszonych przez niego, a mogących wpływać na wynik rozstrzygnięcia.
Mając powyższe okoliczności na uwadze i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.