Uzasadnienie
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. G. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca podniosła, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnione jest fatalną sytuacją majątkową Spółki spowodowaną nakładanymi przez Urzędy Celne karami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia powyższych przesłanek. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez Skarżącego. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości.
W ocenie Sądu zdawkowe uzasadnienie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na stwierdzenie zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja Skarżącej sprowadza się do jednozdaniowego twierdzenia o fatalnej sytuacji majątkowej Spółki.
Zaskarżoną decyzją nałożono na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 48 000 zł. Należy pamiętać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji orzeczonej kary dojdzie do pomniejszenia majątku Spółki o wysokość kary. Domagając się więc wstrzymania wykonania takiej decyzji Skarżąca powinna wykazać, że w wyniku tego pomniejszenia zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Konieczne jest zatem dokonanie zestawienia wysokości nałożonej kary z całościową sytuacją majątkową Skarżącej. Tylko takie porównanie pozwoli na rzetelną ocenę, czy istotnie uiszczenie kwoty 48 000 zł doprowadzi do wyrządzenia Spółce znacznej szkody. Oznacza to, że Spółka winna w sposób pełny i wiarygodny przedstawić swoją sytuację finansową i przedłożyć potwierdzające ją dokumenty źródłowe, czego jednak nie uczyniła.
Sąd nie posiada zatem wiedzy jakim majątkiem dysponuje Spółka, jak wysokie są jej przychody i jaką część przychodów stanowią koszty, a jakie dochody. Niemożliwe jest zatem dokonanie zestawienia, o którym mowa powyżej, a w konsekwencji ocena zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Co do przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd podkreśla, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji.
Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Tym samym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.