Uzasadnienie
Skarżąca 25 kwietnia 2005 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o przyznanie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej przez III Rzeszę. Skarga nie zawierała żadnych załączników w postaci pisma Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie, nie zawierała również w swej treści numeru ani daty aktu, który jest przedmiotem skargi. Z pisma złożonego przez skarżącą wynika jedynie, iż Fundacja Polsko-Niemieckie Pojednanie odmówiła jej odszkodowania pieniężnego za pracę przymusową w czasie okupacji Niemieckiej w Polsce podczas II Wojny Światowej.
Naczelny Sąd Administracyjny przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jako do Sądu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał za stosowne wzywania do uzupełnienia braków skargi: wskazywania numeru i daty zaskarżonego aktu, gdyż uznał się za niewłaściwy do rozpoznania skargi na odmowę przyznania świadczenia pieniężnego przez Fundację Polsko- Niemieckie Pojednanie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25.08.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl przepisów art. 3 §1 i §2 oraz art. 13 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270] sąd administracyjny orzeka w sprawach ze skarg na decyzje i inne akty wydane przez organy administracji publicznej. Powołana ustawa wprowadza ograniczenia właściwości sądu administracyjnego przez określenie prawnych form wykonywania administracji publicznej podlegających zaskarżeniu, podmiotów, na których działanie służy skarga, oraz enumeratywnie wymienionych spraw wyłączonych spod właściwości sądu administracyjnego, a także kryterium kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny.
Działalność Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" nie podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż zarówno porozumienie między rządami Polski i Niemiec zawarte 16 października 1991r., które nie zostało ratyfikowane, jak i późniejsze akty dotyczące przyznawania przez Fundację pomocy finansowej z tytułu doznanych prześladowań nazistowskich nie spełniają kryteriów pozwalających na zaliczenie ich do źródeł powszechnie obowiązującego prawa polskiego. Na podstawie tych źródeł pomiędzy osobą ubiegającą się o świadczenie a Fundacją nie powstaje stosunek administracyjno-prawny, co w konsekwencji oznacza, że Fundacja nie działa jako organ administracji publicznej powołany z mocy prawa do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej, [uchwała NSA z 3 12 2001r. sygn. akt OPS 3/01, ONSA 2002/3/99].
Rozstrzygnięcia Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" w przedmiocie przyznania, względnie odmowy świadczeń na rzecz poszkodowanych w następstwie prześladowań nazistowskich nie są decyzjami administracyjnymi, z braku umocowania Fundacji w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na pismo Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie".
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i §3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.