Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy E. N. (dalej: "skarżąca") w imieniu, której działa przedstawiciel ustawowy V. M.-K., wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Matka skarżącej oświadczyła, iż małoletnia córka znajduje się na wyłącznym utrzymaniu ojczyma. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż jedynym dochodem 3-osobowej rodziny jest dochód uzyskiwany przez ojczyma małoletniej z tytułu umowy zlecenia w wysokości 1200 zł miesięcznie.
Z uwagi na fakt, iż złożone oświadczenie okazało się niewystarczające dla oceny możliwości majątkowych skarżącej, zarządzeniem z [...] lipca 2011 r. wezwano V. M.-K. przedstawiciela ustawowego skarżącej do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów.
W odpowiedzi na powyższe, pismem procesowym z [...] sierpnia 2011 r., matka skarżącej przedstawiła sytuację majątkową rodziny oraz wskazała miesięczne koszty jej utrzymania. Zaliczyła do nich następujące wydatki: czynsz - 382,40 zł, garaż – 30 zł, energia elektryczna – ok. 100 zł, telewizja kablowa i internet – 93,02 zł.
Do pisma matka skarżącej załączyła, kopie zaświadczenia z urzędu skarbowego o wysokości dochodów uzyskiwanych przez członków rodziny ze wskazaniem na dochód o wysokości 0,00 zł, zaświadczenie z miejskiego ośrodka pomocy społecznej w L. z informacją o niekorzystaniu z pomocy finansowej ośrodka, oświadczenie J. K. o udzielanej pomocy finansowej w wysokości 300 zł miesięcznie, zaświadczenie o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej przez W. K. (męża matki skarżącej), umowy zlecenia zawarte przez ojczyma, zeznanie podatkowe ojczyma skarżącej, o wysokości uzyskiwanego przychodu za rok 2010, wykaz z rachunku bankowego ojczyma za okres od [...] kwietnia 2011 r. do [...] maja 2011r. i od [...] czerwca 2011 r. do [...] lipca 2011 r. oraz umowę najmu lokalu.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Zasadą jest - na podstawie art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa p.p.s.a., iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odmowa lub przyznanie prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy mieć na uwadze, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do Sądu należy natomiast ocena przytoczonych okoliczności.
Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym oraz załączone dokumenty, porównując je z obciążeniem wynikającym z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w przedmiotowej sprawie w wysokości 300 zł, należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Skarżąca jest osobą małoletnią i pozostaje na wyłącznym utrzymaniu swojego ojczyma. Matka skarżącej, która jest jej przedstawicielem ustawowym nie pracuje. Źródłem dochodu 3-osobowej rodziny jest wynagrodzenie otrzymywane przez ojczyma z tytułu umowy zlecenia w wysokości ok. 1200 zł miesięcznie oraz pomoc finansowa udzielana przez J. K. (ojca W. K.) w kwocie 300 zł miesięcznie. Miesięczne koszty utrzymania mieszkania wynoszą: czynsz w wysokości 382, 40 zł, energia elektryczna – 100 zł, internet i telewizja kablowa – 93,02 zł, pozostała część pieniędzy przeznaczana jest na wyżywienie i zaspokojenie innych podstawowych potrzeb życiowych rodziny. W świetle przytoczonych okoliczności skarżąca nie jest w stanie bez uszczerbku koniecznego utrzymania ponieść kosztów sądowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.