Uzasadnienie
K.K. (dalej: "skarżący") złożył skargę na opisaną w komparycji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie.
Zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2016 r. Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z dnia 26 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o udzielenie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów w całości.
Zarządzeniem z dnia 15 września 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie pozostawił bez rozpoznania ww. wniosek o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego wniosku.
Skarżący nie wniósł sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, w związku z czym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 października 2016 r. wezwano go do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 9 czerwca 2016 r. do uiszczenia wpisu sądowego.
W odpowiedzi na powyższe wezwane pełnomocnik skarżącego ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z 22 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na brak wpisu sądowego.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Następnie, postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 448/17, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie z dnia 22 listopada 2016 r., tj. postanowienie odrzucające skargę.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA wskazał, że pierwszy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie został rozpoznany co do meritum, pozostawiono go bowiem bez rozpoznania wobec niezłożenia – pomimo wezwania – na urzędowym formularzu. Rozpoznany został natomiast drugi wniosek skarżącego ale dopiero po odrzuceniu skargi. NSA uznał zatem odrzucenie skargi za przedwczesne.
Zarządzeniem z dnia 16 października 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego zgodnie z prawomocnym zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia wpisu z 24 października 2016 r.
Wezwanie zostało doręczone w dniu 23 października 2017 r. Skarżący wpisu nie uiścił lecz zwrócił się o zwolnienie z opłat sądowych (pismo z dnia 25 października 2017 r.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Wobec powyższego skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego zgodnie z prawomocnym zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia wpisu z 24 października 2016 r.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
Przesyłka z odpisem zarządzenia z dnia 24 października 2016 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 października 2017 r. (k. 77 akt sądowych). Termin do wykonania zarządzenia upłynął zatem z dniem 30 października 2017 r.
Sąd po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych WSA w Warszawie stwierdza, iż na rachunek Sądu nie wpłynęła żadna opłata z tytułu wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Skarga nie została zatem opłacona i podlega odrzuceniu.
Jednocześnie Sąd podkreśla, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada również moc wiążącą wobec Sądu, który je wydał. W takiej sytuacji złożony przez pełnomocnika skarżącego w dniu 25 października 2017 r. kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 P.p.s.a. Sąd zwraca uwagę na wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, zgodnie z którym inne rozumienie powyższego uregulowania dawałoby stronom postępowania możliwość nieograniczonego w czasie przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2009 r. sygn. akt I FZ 60/09, z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II FZ 616/07, z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt II FZ 330/07, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi.