Uzasadnienie
E. Spółka jawna z siedzibą w W. (zwana dalej: "skarżącym"), reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Termin rozprawy został w niniejszej sprawie wyznaczony na dzień [...] lutego 2015 r.
W dniu [...] stycznia 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo organu wraz z załączoną do niego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", o uwzględnieniu w całości skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2014 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W z dnia [...] lutego 2014 r. i umorzeniu postępowania w sprawie. Organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z uwzględnieniem skargi.
Na rozprawie w dniu [...] lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie otrzymał decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., w związku z czym Sąd odroczył rozprawę i zobowiązał pełnomocnika skarżącego do poinformowania Sądu o otrzymaniu w oryginale decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r.
W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że w dniu [...] lutego 2015 r. została mu doręczona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie uwzględnienia skargi, w związku z czym wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz powtórzył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż cofnięcie skargi lub śmierć strony, stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia gdy zaskarżony akt prawny zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt został zaskarżony, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 156). Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego.
Przypomnieć zatem należy, że wymóg uwzględnienia w trybie autokontroli skargi w całości, nakłada na sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności takiego aktu, obowiązek wnikliwej analizy wniesionej skargi tak w zakresie zarzutów, wniosków w niej zawartych jak i podstawy prawnej żądania. Oceniając w trybie autokontroli wydany uprzednio przez siebie akt, organ tylko wówczas może zastosować przepis art. 54 § 3 p.p.s.a., gdy jednocześnie uwzględnia skargę w całości, a więc uznaje za uzasadnione zarówno zarzuty, wnioski jak i wskazaną w niej argumentację. Jeżeli zaś nie podziela niektórych zarzutów, nie uwzględnia w całości wniosków, kwestionuje przedstawioną w niej podstawę lub ocenę prawną naruszeń, to wówczas nie może wydać rozstrzygnięcia, lecz winien przekazać skargę sądowi do rozpoznania. Sąd, bowiem w przeciwieństwie do organu działającego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Tylko Sąd nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi zarzutami, wnioskami i żądaniami. Organ zaś wydający akt na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. winien podzielić zarzuty skargi i zadość uczynić żądaniom skarżącego w całości (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2012 r. o sygn. II GSK 1859/12).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w przedmiocie określenia długu celnego.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w W. skorzystał ze swych uprawnień autokontrolnych i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie.
W związku z powyższym Sąd uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji. O kosztach (pkt 2 sentencji) postanowiono na mocy art. 201 § 1, art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się koszty: wpisu (100 zł), wynagrodzenia pełnomocnika (240 zł), opłat skarbowych od pełnomocnictwa i pełnomocnictwa substytucyjnego (34 zł).