Uzasadnienie
J. R. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż jest osoba bezdomną, nie posiada nieruchomości ani zasobów pieniężnych, nie osiąga dochodów. W uzasadnieniu wniosku przedstawił swoją sytuację życiową wskazując w szczególności, iż w 2010 r. spłonął jego dom, zaś zimą przebywa w hotelu.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Oceniając złożone oświadczenia, uznać należało, iż wnioskodawca wykazał, że nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla egzystencji. W tym zakresie wzięto pod uwagę zarówno oświadczenia samego skarżącego, zawarte w aktach sprawy, jak również ustalenia dokonane przez organ administracyjny, na podstawie których ustalono, iż skarżący pobiera świadczenie rentowe z ZUS, a także rentę wyrównawczą wypłacaną przez K. H. W. S.A., które zostały zajęte w dopuszczalnej części przez komornika sądowego w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego (vide: pismo komornika sądowego z dnia [...] r., akta adm.). Wzięto także pod uwagę, iż wnioskodawca nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani oszczędności, co przemawia za uznaniem, iż po opłaceniu wydatków niezbędnych dla utrzymania nie pozostają mu wolne środki na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.