Uzasadnienie
Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei w myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością.
W niniejszej sprawie pismem z [...] lipca 2017 r. A. K. i W. K. wnieśli skargę na opisane w komparycji postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozłożenia na raty należności z tytułu nienależnie pobranych płatności.
W ocenie Sądu istotne jest zatem ustalenie istnienia po stronie skarżących interesu prawnego, tj. przymiotu strony uprawniającego do wniesienia skargi.
W tym kontekście Sąd zauważa, iż wniosek o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań złożyły podmioty będące adresatami decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności, tj. A. K. i H. K. Powyższym osobom uznanym za strony postępowania administracyjnego doręczono postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2017 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia zażalenia do organu II instancji, a następnie zaskarżone przedmiotową skargą postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z pouczeniem o przysługującym stronom prawie złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Z uwagi na to, iż powyższe postanowienie wydane zostało w stosunku do ww. osób, podnieść należy, iż zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. właśnie A. K. i H. K. uprawnieni byli do wniesienia skargi w tej sprawie.
Brak jest natomiast podstaw, aby w stosunku do W. K. zastosować art. 50 § 1 p.p.s.a., który uprawniałby ją do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. W odniesieniu do skarżącej można mówić jedynie o interesie faktycznym. W. K. (matka drugiego ze skarżących – A. K.) jest zainteresowana pozytywnym rozpatrzeniem wniosku syna o rozłożenie na raty należności wynikających z decyzji ustalających A. K. oraz H. K. kwot nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Powyższe nie jest jednakże tożsame z posiadaniem przez nią interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.