Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], Wojewoda [...] postanowił wydalić z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej obywatela A. G. T. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r., zgodnie z którym cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż od 5 sierpnia 2006 r., kiedy upłynął termin ważności wizy pobytowej jednokrotnej, Cudzoziemiec przebywa w Polsce bez zalegalizowania pobytu w jakiejkolwiek formie przewidzianej przepisami.
Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] stwierdzając w uzasadnieniu, iż obecny nielegalny pobyt Cudzoziemca na terenie Polski jest bezsporny. Przyjechał on do Polski jako dziecko wpisane do paszportu matki. Po uzyskaniu pełnoletniości nie otrzymał dokumentu podróży [...], ponieważ nie ma uregulowanego stosunku do służby wojskowej w kraju pochodzenia. W okresie od 7 czerwca 2006 r. do 5 sierpnia 2006 r. przebywał w Polsce legalnie na podstawie wizy pobytowej wydanej, w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w celu umożliwienia mu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla uzyskania dokumentu podróży w kraju pochodzenia. Z tej możliwości Cudzoziemiec nie skorzy stał. Zdaniem Organu w sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2009 r. Cudzoziemiec wnosił o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] lipca 2009 r. zarzucając organowi II instancji naruszenie:
- 1. art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach,
- 2. art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
- 3. art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 136 oraz art. 80 kpa.
W uzasadnieniu skargi Cudzoziemiec odwołał się do swojej szczególnej sytuacji rodzinnej i osobistej. Wskazał, iż do Polski przyjechał wraz z rodzicami jako 10-letnie dziecko. Od tego czasu nigdy nie był w [...], nie zna tamtejszych realiów ani też nie ma bliskich kontaktów z dalszą rodziną tam zamieszkującą. Językiem [...] posługuje się wyłącznie w mowie. W Polsce ukończył szkołę podstawową, gimnazjum, zdał maturę a obecnie studiuje. W Polsce koncentrują się od kilkunastu lat wszystkie jego sprawy życiowe. Obecnie pozostaje w związku z Polką, z którą planuje zawrzeć związek małżeński.
Zdaniem Skarżącego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do wnikliwego wyjaśnienia sprawy. W postępowaniu odwoławczym Cudzoziemiec pozbawiony został uprawnień wynikających z art. 10 § 1 kpa. W konsekwencji organ błędnie przyjął, iż wydalenie z terytorium RP nie naruszy prawa Strony do życia rodzinnego – gwarantowanego Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ podkreślił nadto, iż Skarżący jest osobą pełnoletnią, decyduje o sobie i nie jest zależny od pozostałych członków rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosując środki określone w ustawie prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ administracji dopuścił się naruszenia prawa, które skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 i 77 § 1 organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, pod kątem przesłanek z art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego doprowadziło do nie załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela.
Art. 97 ust 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP stanowi, iż Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.
Osiągnięcie przez Cudzoziemca pełnoletniości nie może być równoznaczne z przyjęciem, jak to uczynił organ w zaskarżonej decyzji, że Skarżącego nie obejmuje ochrona z art. 8 Konwencji dotycząca życia rodzinnego. Konieczne jest bowiem rozważenie czy w konkretnym przypadku nie występuje dodatkowy element wzajemnej zależności między dorosłym Cudzoziemcem a pozostałymi członkami jego rodziny, który spowodowałby, że wydalenie Cudzoziemca z kraju pobytu nie spełniałoby testu proporcjonalności z art. 8 § 2 Konwencji.
Taki kierunek interpretacji postanowień art. 8 Konwencji przyjął Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu w wyroku z dnia 12 stycznia 2010 r. w sprawie A.W. przeciwko [...] uwzględniając długość pobytu Cudzoziemca w [...], jego wiek, w którym został przywieziony do kraju pobytu, zamieszkiwanie tu całej jego rodziny, brak więzi z krajem pochodzenia oraz zachowanie w kraju pobytu.
W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ winien rozważyć podobne okoliczności dotyczące Skarżącego, a nadto mieć na uwadze, iż w jego przypadku nie występuje przesłanka z art. 97 ust 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Jego pobyt na terytorium RP, w opinii upoważnionych do tej oceny organów, nie stanowi zagrożenia obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku stanowi art. 152 ppsa. O kosztach postępowania Sąd orzekł z mocy art.200 ppsa.