Uzasadnienie
W dniu... listopada 2009 r. (data nadania w placówce pocztowej) R. V. złożył - na urzędowym formularzu PPF - wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu oświadczył, iż utrzymuje się wyłącznie z darowizn rodziców, bo ma zakaz pracy w Polsce i podpisał stosowne oświadczenie w tym zakresie. Rodzice, którzy mu pomagają są schorowani. Skarżący nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, poza telewizorem oraz kuchenką mikrofalową. Skarżący ma żonę, ale nie ma z nią kontaktu. Od 31 października 2008 r. do 10 listopada 2009 r. skarżący otrzymał środki finansowe w wysokości...USD. Skarżący opłaca czynsz –... zł, MPK-... zł, tel. komórkowy –... zł, lekarstwa –... zł, żywność... zł (dla oszczędności gotuje sam). Ponadto opłaca profesjonalnego pełnomocnika.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) – dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
Zgodnie z art. 244 §1 ustawy p.p.s.a. - prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). W myśl art. 245 §1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...).
Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a, zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Analiza podanych przez skarżącego okoliczności dokonana w związku z przepisami ustawy uzasadnia stwierdzenie, iż nie zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem jego wniosku. Skarżący uzyskuje pomoc od rodziny w takiej wysokości, która pozwala mu na zaspokojenie nie tylko podstawowych potrzeb życiowych (opłacenie mieszkania, zakup wyżywienia, lekarstw, biletów komunikacji), ale również innych wydatków np. opłat z tytułu użytkowania telefonu komórkowego czy też zatrudnienia profesjonalnego pełnomocnika. Zatem nie wszystkie środki finansowe będące w dyspozycji skarżącego są pożytkowane na wydatki bieżące, konieczne. Nie może ujść uwadze również fakt, iż wraz z wniesieniem skargi do Sądu przez profesjonalnego pełnomocnika został opłacony wpis od skargi w wysokości 300 zł, zatem uznać należało, iż skarżący posiada środki finansowe na opłacenie kosztów sądowych.
Jeszcze raz podkreślenia wymaga fakt, iż to do skarżącego jako osoby zainteresowanej w uzyskaniu prawa pomocy należało wykazanie, że zachodzą ustawowe przesłanki w tym przedmiocie w odniesieniu do jego osoby. Do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wystarczy ogólnikowe twierdzenie o trudnej sytuacji finansowej skarżącej strony. Wskazane powyżej okoliczności, świadczą natomiast o tym, iż skarżący nie znajduje się w sytuacji ubóstwa rozumianego jako brak środków finansowych pozwalających na godną egzystencję i będzie w stanie pokryć koszty sądowe.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.