Uzasadnienie
UZASDNIENIE
Obywatel G., A. M. – dnia... października 2009 r. zwrócił się za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z wnioskiem do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej. Powyższą aplikacją objęta została współmałżonka O. S..
Decyzją z dnia... listopada 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrzywszy wniosek jako oczywiście bezzasadny odmówił nadania skarżącemu statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej oraz postanowił wydalić z terytorium RP. Stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W decyzji zawarto pouczenie dotyczące sposobu i terminu do opuszczenia terytorium RP w przypadku gdy decyzja stanie się prawomocna. Decyzja powyższa została zaskarżona i Rada do Spraw Uchodźców utrzymała ją w mocy w dniu... kwietnia 2010 r.
Dnia... marca 2011 r. A. M. złożył za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej W. nowy wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy. Aplikacją ponownie została objęta współmałżonka. Jednocześnie złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Szef Urzędu decyzją z dnia... marca 2011 r. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Skarżący jako osoba niezadowolona z decyzji Szefa Urzędu, zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia... kwietnia 2011 r. odmówił uchylenia decyzji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, która została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze A. M. stwierdził, że jego wydalenie pozbawi go możliwości udziału w postępowaniu sądowym, jest słusznym interesem społecznym i jego własnym, a złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie miało na celu opóźnienia w wydaniu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz., 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. A-c p.p.ps.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.)
Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. nr 189, poz. 1472) stanowi, że gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek, Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeśli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.
Zatem strona powinna wykazać, że wszystkie powyższe przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu zaistniały wobec jej osoby jednocześnie, wówczas Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie takiej decyzji do dnia doręczenia Wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.
Dokonując analizy formalnej i merytorycznej materiału dowodowego należy stwierdzić, iż A. M. nie wykazał, że spełnia przesłanki określone w art. 33 ust. 4 ww. ustawy. Do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu z wniosków złożonych w dniach... października 2009 r. i... marca 2011 r. wynika, że zostały oparte na podobnych podstawach, a także są zbieżne ze sobą zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Powyższy fakt pozwolił na uznanie przez Szefa Urzędu, że złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nastąpiło wyłącznie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z RP. Podczas postępowania administracyjnego skarżący został przesłuchany na okoliczność przyczyn i powodów związanych z opuszczeniem kraju pochodzenia oraz ubiegania się o status uchodźcy na terytorium RP. Przesłuchano także syna i współmałżonkę. W trakcie przesłuchania miał możliwość przytoczenia wszystkich faktów i okoliczności oraz przedstawienia dowodów swego działania.
Został uprzedzony o odpowiedzialności karnej z artykułu 233 § 1 kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań, a po zakończeniu przesłuchania odczytano mu protokół w celu wyjaśnienia ewentualnych nieścisłości. Nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do tłumaczenia i przebiegu przesłuchania oświadczył, że treść przekazywanych informacji była dla niego zrozumiała, a po jego zakończeniu potwierdził zeznania własnoręcznym podpisem. Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, na który składały się wiadomości zawarte we wniosku uchodźczym. Informacje przekazane podczas w/w przesłuchań statusowych, dane z wniosku materiały w postaci opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Ośrodka Studiów Wschodnich dały podstawę Szefowi Urzędu do wykonania decyzji z dnia... listopada 2009 r., którą rozpatrzył wniosek jako oczywiście bezzasadny, odmówił nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalił z terytorium RP, wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.
Rada do Spraw Uchodźców dnia... kwietnia 2010 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu. Składając kolejny wniosek uchodźczy Skarżący nie wskazał na żadne istotne nowe fakty czy okoliczności związane z prześladowaniem, bądź też ryzykiem doznania poważnej krzywdy w stosunku do wskazywanych w poprzednim postępowaniu. Ocenie organu podlegało więc czy złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy miało oparcie w nowych faktach okolicznościach, które zaistniały już po wydaniu przez Szefa Urzędu niekorzystnej decyzji, czy też było tożsame z poprzednim wnioskiem uchodźczym.
W ocenie organu jak i Sądu, zasadnym było podjęcie decyzji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu i uznaniu, że złożenie przez Skarżącego kolejnego wniosku miało jedynie na celu opóźnienie, bądź też zaniechanie wykonania orzeczonej decyzji o wydaleniu. W związku z powyższym zarzut o naruszeniu przepisów art. 13, art. 14, art. 15, art. 34 i art. 97 w/w ustawy, uznać należy za całkowicie nietrafiony. Podkreślania wymaga także treść art. 32 ust. 2 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. Szef Urzędu nie był zobligowany do zajęcia się sprawą Cudzoziemca na zasadach ogólnych, gdyż w/w wszczynając procedurę uchodźczą, nie powołał się na żadne istotne fakty czy okoliczności, które nie istniałyby w momencie składania przez niego pierwszego wniosku uchodźczego. Jak wynika z ust. 6 w/w artykułu w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich, państwo może zdecydować o dalszym rozpatrywaniu wniosku (na zasadach ogólnych) jedynie wtedy, gdy dany wnioskodawca bez własnej winy nie był w stanie uzyskać, bądź przedstawić informacji, o sprawach mających istotne znaczenie dla postępowania uchodźczego.
A. M. nie wskazał natomiast na żadne przyczyny, dla których nie był w stanie przedstawić wszystkich okoliczności uniemożliwiających mu powrót do kraju pochodzenia, co zgodnie z powyższym artykułem wyłącza możliwość wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu i rozpatrzenia jego sprawy na zasadach ogólnych.
Odnosząc się do wskazanego w skardze naruszenia przez organ zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą to zasadą organy administracji publicznej "z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy:, trzeba uznać, iż sprawa o nadanie statusu uchodźcy skarżącego została już wyjaśniona podczas wcześniejszego postępowania uchodźczego, w trakcie którego miał on możliwość szczegółowego wyjaśnienia wszystkich faktów i okoliczności uzasadniających podjęcie przez niego decyzji o opuszczeniu kraju pochodzenia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ani Rada do Spraw Uchodźców nie dopatrzyli się w przedstawionej sprawie do udzielenia którejkolwiek z form ochrony na terytorium RP. Przyczyny, na które powołał się Cudzoziemiec podczas składania kolejnych wniosków uchodźczych, były natomiast zbliżone z tymi, jakie wskazał podczas pierwsze procedury.
Tak więc powyższa zasada nie została naruszona, gdyż sprawa Cudzoziemca została już wyjaśniona podczas wcześniejszego postępowania. Składając kolejne wnioski Pan A. M. nie przedstawił natomiast nowych materiałów, których moc dowodowa mogłaby wpłynąć na zmianę wcześniej zajmowanego stanowiska. Podniesiony przez skarżącego zarzut, iż organ rozpatrujący nie uwzględnił słusznego interesu jednostki, również jest nietrafiony. Przywołany art. 7 Kpa, nakazuje chronić słuszny interes jednostki aż do granic kolizji z wymaganiami interesu społecznego (wyrok NSA z 11.06.1981 r. S.A. 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57). Podejmując powyższą decyzję Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców kierował się w/w interesem społecznym, dążąc do uniemożliwienia nadużywania przez Wnioskodawcę procedury i uchodźczej. Sąd podzielił też ocenę organu, iż przepisy art. 77 i 80 Kpa również nie zostały naruszone.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umożliwił Stronie udział w postępowaniu administracyjnym, starannie zgromadził materiał dowodowy, a wydaną decyzję uzasadnił wskazując dowody, na których się oparł oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności.
Odnosząc się natomiast do zarzutu w skardze, iż wykonanie decyzji o wydaleniu pozbawi skarżącego możliwości uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jest niezgodny z rzeczywistością. A. M. miał prawną możliwość ustanowienie pełnomocnika, który będzie go reprezentował w sprawie podczas jego nieobecności, z którą zresztą skorzystał. Dodatkowo art. 33 ust. 4 w/w ustawy podaje przesłanki, których zaistnienie może spowodować wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu i nie ma wśród nich takiej, która mówi, że jest nią toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym postępowanie.
Należy także stwierdzić, że wydalenie z terytorium RP nie sprawi, iż postępowanie i ewentualna decyzja wydana przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sprawie skarżącego będzie bezprzedmiotowa, gdyż nie będzie on w stanie skorzystać z uprawnień, jakie się będą wiązać z udzieleniem statusu uchodźcy. Cudzoziemiec bowiem w związku z kolejnym postępowaniem uchodźczym nie uzyskał nowych uprawnień, gdyż jej sprawa została decyzją Szefa Cudzoziemców nr... z dnia... maja 2011 r. umorzona z powodu niedopuszczalności wniosku.
Mając powyższe na uwadze prawidłowe było podjęcie przez Organ decyzji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji i wydaleniu, uzasadniał to bowiem zebrany materiał dowodowy. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zasadnie ustalono, że A. M. nie spełnia przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP.
Podsumowując stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.