Uzasadnienie
W skardze na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] października 2007 r. o numerze [...], skarżący – H. J. – zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wniosek strony nie został uzasadniony w dalszej części skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Omawiając powyższą regulację wskazać należy, iż ustawodawca przewidział dwie przesłanki zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Badając pod tym kątem zgłoszony wniosek, stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem nie został uzasadniony, a co za tym idzie skarżący nie wykazał istnienia przesłanek dających podstawę do wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu skargi, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, wnioskodawca nie zawarł żadnych twierdzeń uprawdopodobniających możliwość wystąpienia u niego jakiejkolwiek szkody, a co więcej "znacznej" szkody.
Niezależnie od braku umotywowania wniosku, Sąd wziął również pod uwagę możliwość zaistnienia drugiej z wprowadzonych przesłanek, tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym przypadku wniosek również nie może zostać uwzględniony. Zauważyć bowiem należy, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana została w trybie nadzwyczajnym, tj. stwierdzenia nieważności decyzji, zaś rodzaj nałożonego przez decyzję, której nieważność stwierdzono obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04).
Z wyłożonych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.