Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia A. K. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartym w urzędowym formularzu PPF A. K. podała, że poza emeryturą w wysokości 47 zł nie ma żadnego stałego źródła dochodu. Uzyskuje pomoc z opieki społecznej, pozostaje sama w gospodarstwie domowym, posiadając nieruchomość rolną o powierzchni 10,77 ha. Składająca wniosek nie dysponuje żadnymi oszczędnościami pieniężnymi ani jakimikolwiek przedmiotami wartościowymi.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie złożony przez skarżącą wniosek zakwalifikowany został jako żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, albowiem pomimo tego, iż w formularzu PPF skarżąca nie zakreśliła rubryki w pkt. 4, to brak ten uznany został za nieistotny z tego względu, że w skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego piśmie z 31 marca 2009 r. (k.
25) skarżąca wniosła o pełen zakres zwolnienia. Kluczowe znaczenie nadane zatem zostało treści żądania zawartego w ww. piśmie, w którym zaakcentowany został brak środków finansowych na uiszczenie zarówno opłat sądowych, jak i kosztów ustanowienia pełnomocnika.
Powyżej określony warunek zasadności przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym został spełniony w niniejszej sprawie, albowiem skarżąca wykazała, że nie jest w stanie zgromadzić jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby zostać wykorzystane do prowadzenia (finansowania) sprawy przed sądem administracyjnym. Mając na uwadze sytuację majątkową wnioskodawcy wyrażoną w formularzu PPF, jak również okoliczności, które wynikały z informacji odnoszących się do opisu gospodarstwa rolnego prowadzonego przez skarżącą (sposób uprawy gruntów rolnych, wielkości inwentarza żywego), przyjąć trzeba, że możliwości finansowe składającej wniosek są niezwykle ograniczone. Wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jednak nie posiada stałego źródła dochodu. Za źródło stałych dochodów nie można z przyczyn oczywistych traktować świadczenia emerytalnego wypłacanego skarżącej z tej racji, że uzyskiwana przez nią z tego tytułu kwota jest niewielka (kwota 47 zł - złączony do wniosku odcinek emerytury za marzec 2009 r., k. 28 akt).
Zarządzane gospodarstwo rolne ze względu na swoją wielkość, rodzaj upraw, jak i profil produkcji nie pozwala na uzyskanie dochodów w takiej wysokości, by możliwe było poczynienie określonych oszczędności, które mogłyby następnie zostać przeznaczone na uiszczenie kosztów sądowych w sprawie prowadzonej ze skargi na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Ocenia ta uwzględnia przy tym środki stanowiące płatności do gruntów rolnych. Zestawienie kwoty, jaką miesięcznie może dysponować skarżąca z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego ze stałymi koniecznymi wydatkami (zakup żywności, uiszczenie opłat eksploatacyjnych gospodarstwa) dowodzi, że posiadane środki finansowe wystarczają wnioskodawcy jedynie na pokrycie podstawowych, bieżących kosztów utrzymania. Ponieważ wnioskująca o przyznanie prawa pomocy nie posiada przedmiotów wartościowych, ani zgromadzonych oszczędności nie jest możliwe, by w ten sposób pozyskane być mogły środki potrzebne na prowadzenie sprawy przed sądem.
Tak rozumiane względy, nakazywały przyjąć, że składająca wniosek nie ma możliwości samodzielnego wywiązania się z obowiązku poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania prowadzonego przed sądem administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.