Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez G. w G. (dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") jest Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR" lub "organ I instancji") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] określającą kwotę przypadającą do zwrotu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
W dniach od 10 do 14 marca 2014 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przeprowadziła nabór wniosków o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" w zakresie środka 2.5 "Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu" dla mikro i małych przedsiębiorstw, w rozumieniu przepisu art. 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r.
W ramach ogłoszonego naboru, w dniu [...] marca 2014 r., Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie (znak sprawy: [...]) na operację zatytułowaną "[...]". W formularzu wniosku o dofinansowanie w pkt 1.1.7 "Wielkość przedsiębiorstwa" zaznaczono, że Spółka jest małym i niezależnym przedsiębiorstwem, w myśl obowiązującej definicji mikro, małych i średnich przedsiębiorstw.
W dniu [...] czerwca 2014 r. ARiMR ze Spółką podpisała umowa o dofinansowanie nr [...]
Kolejny wniosek o dofinansowanie, znak sprawy: [...], został złożony przez Skarżącą w dniu [...] października 2014 r., w ramach następnego naboru, przewidzianego dla wszystkich kategorii MŚP, przeprowadzonego przez ARiMR dla wnioskodawców środka 2.5 Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu. W pierwotnej wersji złożonego wniosku o dofinansowanie wnioskodawca również wskazał, że jest małym, niezależnym przedsiębiorstwem. Jednakże w ramach podjętych przez ARiMR czynności wyjaśniających do złożonej dokumentacji, G. zmienił swoją deklarację i potwierdził, że jest przedsiębiorstwem powiązanym. W związku z powyższym, status MŚP przedsiębiorstwa, zadeklarowany przez wnioskodawcę za te same lata 2011-2013, w obu wnioskach różnił się.
W celu wyjaśnienia tej sytuacji oraz w celu ustalenia faktycznej wielkości przedsiębiorstwa, ARiMR podjęła czynności wyjaśniające w tym zakresie dla umowy [...]. Czynności te potwierdziły, że na dzień przyznania dofinansowania beneficjent posiadał status średniego przedsiębiorstwa w kategoriach MŚP.
Na podstawie § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a umowy o dofinansowanie, ARiMR w dniu [...] września 2017 r. wypowiedziała zatem przedmiotową umowę o dofinansowanie. Po otrzymaniu wypowiedzenia umowy o dofinansowanie Beneficjent w dniu 16 października 2017 r. złożył do ARiMR wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i w świetle ustalonego stanu faktycznego komórka rozpatrująca wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdziła, że wypowiedzenie umowy o dofinansowanie jest zasadne.
W związku z powyższym, w dniu [...] marca 2018 r. Prezes ARiMR wydał decyzję nr [...] określającą kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych.
Od niniejszej decyzji Spółka wniosła odwołanie. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w dniu [...] sierpnia 2018 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] marca 2018 r. określającą kwotę przypadającą do zwrotu.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż Prezes ARiMR słusznie i prawidłowo wypowiedziała umowę o dofinansowanie nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., na podstawie jej § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a, który stwierdza, że "Wypowiedzenie umowy następuje w przypadku (...) stwierdzenia, w okresie realizacji operacji lub w okresie 5 lat od dnia dokonania przez Agencję płatności końcowej nieprawidłowości związanych z ubieganiem się o przyznanie pomocy" oraz słusznie i zgodnie z prawem wezwała do zwrotu środków w kwocie 2.574.522,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków przez ARiMR.
W odniesieniu do kolejnych zarzutów sformułowanych w odwołaniu tj., niezamieszczenia w decyzji obowiązkowego odniesienia się do wszystkich istotnych kwestii materialnych oraz procesowych, w szczególności spełnienia przesłanki wystąpienia potencjalnej lub rzeczywistej szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku rzetelnego wypełnienia wniosku o dofinansowanie, zgodnego ze stanem faktycznym, dofinansowanie nie zostałoby wypłacone, a budżet UE nie zostałby uszczuplony o nienależnie wypłaconą kwotę dofinansowania na rzecz Skarżącej.
Na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej Beneficjent wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196 - dalej zwanej: "k.p.a.") oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez działanie w sposób podważający zaufanie do organów państwa. Naruszenie tego przepisu nastąpiło poprzez naruszenie zasady proporcjonalności na skutek wydania decyzji podtrzymującej decyzję o zwrocie dofinansowania w sytuacji, w której projekt spełniał warunki dofinansowania w świetle Rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego ("Rozporządzenie 1198/2006"), ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (t.j. Dz. U z 2017 r poz. 1267) oraz Programu Operacyjnego "Zrównoważony Rozwój Sektora Rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" ("PO RYBY"), a także nie wystąpiła nieprawidłowość w rozumieniu Rozporządzenia 1198/2006;
- - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w decyzji obowiązkowego odniesienia się do wszystkich istotnych kwestii materialnych oraz procesowych, w szczególności uzasadnienia, w jaki sposób spełniona została przesłanka wystąpienia potencjalnej lub rzeczywistej szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, co skutkowało naruszeniem zasady przekonywania w zakresie uzasadnienia zaistnienia przesłanek zwrotu dofinansowania czyli art. 11 k.p.a.;
- - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wskazania jakichkolwiek dowodów, że wystąpiła potencjalna lub rzeczywista szkoda w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, sprowadzająca się do potencjalnego lub rzeczywistego finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, której wystąpienie jest konieczne do powstania nieprawidłowości, a której zaistnienie organ winien udowodnić;
oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: błędne zastosowanie art. 27 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem EFR w zw. z art. 207 ust. 1 i ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 z późn. zm.) w zw. z art. 3 lit. q Rozporządzenia nr 1198/2006 poprzez uznanie że wystąpiła "nieprawidłowość" podczas, gdy organ nie wykazał wystąpienia przesłanki potencjalnej lub rzeczywistej szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, sprowadzającej się do potencjalnego lub rzeczywistego finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, a której wystąpienie jest konieczne do powstania nieprawidłowości, które może pociągać za sobą obowiązek zwrotu otrzymanego dofinansowania.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Prezesa ARMiR. Beneficjent wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów sądowo administracyjnego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm., dalej: "p.u.s.a.")., Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na fakt, że uzasadnienia zarówno decyzji organu I instancji, jaki i zaskarżonej decyzji organu odwoławczego poza przytoczeniem stanu faktycznego i okoliczności związanych z wypowiedzeniem umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nie zawierają żadnego odniesienia do przytoczonych w sentencjach ww. decyzji przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę do działania organów w przedmiocie żądania zwrotu dofinansowania od Spółki.
Zdaniem Sądu, samo naruszenie warunków umowy o dofinansowanie, mogące stanowić z uwagi na jego charakter i wagę oraz stratę w funduszu unijnym podstawę zwrotu dofinansowania, nie może być utożsamiane z rozwiązaniem tej umowy (wobec naruszenia przez beneficjenta warunków tej umowy) jako warunkiem żądania zwrotu pomocy unijnej. Naruszenie warunków umowy może skutkować zarówno żądaniem zwrotu przyznanej pomocy, jak i rozwiązaniem umowy. Są to jednakże dwa odrębne i niezależne od siebie zagadnienia. Naruszenie warunków umowy w pewnych warunkach może w ogóle nie skutkować rozwiązaniem umowy. W judykaturze podnosi się wręcz, że samo rozwiązanie umowy o dofinansowanie z powodu okoliczności naruszenia warunków udzielenia dofinansowania nie jest i nie może być uznane za okoliczność uzasadniającą zwrot udzielonego dofinansowania, ponieważ nie mieści się w pojęciu wykorzystania środków unijnym niezgodnie z przeznaczeniem a okoliczności stanowiące podstawę zwrotu środków mogące stanowić również podstawę rozwiązania umowy o dofinansowanie, a więc występujące w dwu obszarach: administracyjnym i cywilnym, nie pozostają w żadnej zależności ani relacji.
Okoliczności związane z rozwiązaniem nie będą miały prawnego znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o zwrocie (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt. II GSK 1086/13).
Kwestia rozwiązania umowy o dofinansowanie, niezależnie od przyczyny, stanowi w sprawie zwrotu dofinansowania jedynie element stanu faktycznego i to uboczny, nie zaś prawnie wiążącą i determinującą rozstrzygnięcie sprawy okoliczność (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2015 r., sygn. akt. II GSK 1011/14).
Należy podkreślić, iż z sentencji decyzji Prezesa ARMiR wynika, iż materialną podstawą prawną do wydania przez organ I instancji decyzji był art. 27 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619, z późn. zm.).
Przypomnieć należy, iż wymieniony powyżej art. 27 brzmiał:
"1. Pomoc pobrana nienależnie lub wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem podlega zwrotowi wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych.
- 2. Pomocą pobraną nienależnie, jest w szczególności pomoc:
- 1) wypłacona beneficjentowi, który nie realizuje operacji w całości lub w części, lub nie realizuje obowiązków z nią związanych;
- 2) wypłacona bez podstawy prawnej lub w wysokości wyższej niż określona na realizację operacji w umowie o dofinansowanie lub w decyzji, o której mowa w art. 9 pkt 4 lit. b;
- 3) wypłacona beneficjentowi, który nie wykonuje zobowiązań związanych z przyznaniem pomocy.
- 3. Do pomocy pobranej nienależnie lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) dotyczące zwrotu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej i innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych, które nie podlegają zwrotowi.
- 4. Dochodzenie zwrotu pomocy pobranej nienależnie lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, wraz z odsetkami, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.".
Z uwagi na brzmienie art. 27 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego nie sposób określić, który z ustępów art. 27 miał zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.
Tych okoliczności nie dostrzegł organ II instancji rozpatrujący odwołanie Skarżącej, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył jedynie stan faktyczny sprawy i argumentację organu I instancji, a w odpowiedzi na zarzuty odwołanie dodał jedynie, że "mówiąc o szkodzie w budżecie UE, należy podkreślić, że w przypadku rzetelnego wypełnienia wniosku o dofinansowanie, zgodnego ze stanem faktycznym, dofinansowanie nie zostałoby wypłacone a budżet UE nie zostały uszczuplony o nienależnie wypłacona kwotę dofinansowania na rzecz Spółki".
Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej dokonał również niejako doprecyzowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż w sentencji decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. wskazano na przepis art. 27 ust. 3 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego. Przepis ten stanowi: "Do pomocy pobranej nienależnie lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) dotyczące zwrotu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej i innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych, które nie podlegają zwrotowi".
Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w żaden sposób nie wyjaśnił jednak dlaczego ww. przepis prawa ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy nie dokonał subsumcji stanu faktycznego do norm z art. 27 ust. 3 ww. ustawy. Nie można doszukać się jej nawet po bardzo wnikliwej analizie uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd administracyjny, czy organ administracji nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził organ administracji, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie. Obowiązkiem organu administracji jest nie tylko przedstawienie przyjętego przezeń stanu faktycznego, ale dokonanie jego subsumcji do norm prawnych, które zdaniem Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej znajdują w sprawie zastosowanie.
W rozpoznanej sprawie organ II instancji omówił stan faktyczny w oderwaniu od przepisów prawa materialnego, nie sposób więc dokonać kontroli stanowiska zawartego w zaskarżonym rozstrzygnięciu w zakresie prawidłowości dokonanej przezeń subsumcji stanu faktycznego do właściwych norm prawa materialnego. Dlatego decyzja organu uchyla się spod kontroli Sądu odnośnie do ustaleń faktycznych, których zakres i kierunek wyznaczają normy prawa materialnego.
W tym miejscu zauważyć należy, że stanowisko organu odwoławczego, iż powinien zastosować art. 27 ust. 3 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego może prowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą ta sama sprawa co do tożsamości winna być przedmiotem rozpoznania zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. O tożsamości sprawy decydują cztery elementy: podmiot, przedmiot, podstawa prawna i stan faktyczny. Zmiana jednego z nich skutkuje nową sprawą (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 302/15 i przywołane tam orzecznictwo - CBOSA).
Zatem zmiana de facto podstawy prawnej decyzji przez organ II instancji, w okolicznościach faktycznych sprawy, spowodowałaby zmianę sprawy i w takiej sytuacji Skarżąca miałaby realnie tylko jedną instancję, w ramach której byłaby rozpoznawana jej sprawa. Skarżąca straciłaby ustawowe i konstytucyjnie zagwarantowane prawo (art. 78 Konstytucji) do złożenia odwołania i ponownego rozpoznania sprawy przez inny organ. Gdyby więc organ odwoławczy rozpoznał sprawę na podstawie art. 27 ust. 3 ww. ustawy, podczas gdy organ I instancji orzekł na podstawie innego ustępu z art. 27 ww. ustawy, naruszyłby art. 15 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ze wszystkim tego skutkami.
Ww. wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowią także naruszenie przepisu art. 107 § 3 w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Staranność przekazywania stronie argumentów wykorzystywanych przy jej formułowaniu jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 629/00). Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy, które w jego ocenie stanowią o ich bezzasadności. Strona nie może być zdana w tym zakresie na swoje domysły. Organ powinien podjąć starania, aby strona została przekonana o zasadności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Tylko bowiem takie zachowanie będzie realizowało zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, którego istotą jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jego stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1994 r., sygn. akt III ARN 2/94, OSNAPiUS 1994, nr 1, poz. 2 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1997 r., sygn. akt III RN 94/96, OSNAPiUS 1997, nr 19, poz. 366).
Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie również rozważyć kwestię przedawnienia dochodzenia kwoty zwrotu od Skarżącej, gdyż dotychczas prezentowane przez organ odwoławczy stanowisko w zaskarżonej decyzji nie uwzględnia tej kwestii. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż przepis art. 3 ust.1 rozporządzenie Rady (WE, EUROATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1) przewidywał jako zasadę czteroletni okres przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1, z tym, że w przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia w którym nieprawidłowość ustała.
Jednocześnie przepis art. 3 ust.1 ww. Rozporządzenia wyznacza ostateczny okres przedawnienia, stanowiąc, że "w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu".
Wskazane powyżej naruszenia powodują, że zaskarżony akt uchyla się spod merytorycznej kontroli Sądu. Należy przy tym podkreślić, że nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu, czy też wyręczanie organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a.
Z mocy bowiem powołanego na wstępie art. 1 § 1 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działań organów administracji publicznej, a tym samym nie mogą ich w tych działaniach zastępować.
Z tych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II sentencji niniejszego wyroku wydane zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a.