Uzasadnienie
W dniu 14 maja 2014 r. J. B. (dalej także jako: "skarżący") uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł (potwierdzenie przelewu k. 17 akt sądowych).
Zarządzeniem z dnia 8 lipca 2014 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 18 lipca 2014 r. skarżący przesłał do Sądu za pośrednictwem faxu potwierdzenie dokonania przelewu kwoty 100 zł uiszczonej w dniu 14 maja 2014 r.
Postanowieniem z dnia 2 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. B. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 września 2014 r. (ZPO k. 43 akt sądowych). Przesyłkę odebrała małżonka skarżącego – T. B. Pismem z dnia 19 września 2014 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi załączając jednocześnie dowód uiszczenia uzupełniającej opłaty. Pismo to zostało nadane w Urzędzie Pocztowym P. 1 w dniu 22 września 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, o uchybieniu terminu skarżący dowiedział się z treści odpisu postanowienia z dnia 2 września 2014 r., które doręczono mu w dniu 12 września 2014 r. Wniosek o przywrócenie terminu J. B. złożył w dniu 22 września 2014 r., a zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Sąd zauważa również, że fakt odebrania przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 2 września 2014 r. przez małżonkę skarżącego nie wpływa na skuteczność tego doręczenia. Doręczenie takie jest dopuszczalne z uwagi na brzmienie art. 72 § 1 p.p.s.a., który stanowi o możliwości doręczenia pisma dorosłemu domownikowi, jeżeli nie zastano adresata osobiście, a osoba ta nie ma sprzecznych interesów w sprawie i podjęła się oddania mu pisma. Sąd uznał doręczenie za skuteczne bowiem nie posiada wiedzy o okolicznościach, które wykluczałyby zastosowanie domniemania doręczenia przez dorosłego domownika.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.