Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 lutego 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 1469/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E.K. na niewykonanie przez organ orzeczenia tegoż Sądu z 24 lipca 2007 r. o sygn. akt V SA/Wa 1724/07.
Na wniosek skarżącej strony przyznane zostało - postanowieniem z 21 kwietnia 2009 r. - prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Wyznaczony pełnomocnik - radca prawny A. S. - wystąpił w dniu 8 czerwca 2009 r. ze skargą kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm prawem przepisanych, wraz z kwotą 17 zł uiszczoną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (vide: punkt 2 wniosków skargi kasacyjnej z 8.06.2009 r., k. 122 akt sądowych).
Po przeprowadzeniu rozprawy bez udziału ustanowionego pełnomocnika z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 listopada 2009 r. o sygn. akt II OSK 1390/09 oddalił skargę kasacyjną.
Postanowieniem z 7 stycznia 2010 r. sygn. akt VSA/Wa 1469/08 referendarz sądowy oddalił powyższy wniosek, z uwagi na brak oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przyznanie wynagrodzenia, oświadczając jednocześnie, że udzielona pomoc prawna nie została zapłacona w całości ani w części.
Następnie pismem z 20 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącej złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2010 r.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. - wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc a wniosek pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: rozporządzenie.
Zgodnie z § 15 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4.
W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie skarga została wniesiona na niewykonanie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. 240 zł.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W przedmiotowej sprawie adwokat został ustanowiony w czasie, kiedy biegł termin do wniesienia skargi kasacyjnej, celem jej sporządzenia i wniesienia, czyli nie brał udziału w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. Jednocześnie nie stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 10 listopada 2009 r. Zatem przyjąć należy, iż należne wynagrodzenie w sprawie wynosi 75% stawki minimalnej.
Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Rozpoznając wniosek zasadnym okazało się również zasądzenie innych udokumentowanych wydatków poniesionych przez pełnomocnika, tj. opłaty skarbowej w kwocie 17 zł, opłaconej gotówką w dniu 3 czerwca 2009 r. (art. 250 p.p.s.a. in fine).
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez stronę skarżącą, na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.