Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B.B. jest postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z [...] listopada 2015 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. B.B. wniosła o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych. Decyzją [...] z dnia [...] lipca 2015 r. odmówiono Stronie umorzenia, wskazując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Decyzja została doręczona Stronie w dniu 11 sierpnia 2015 r. (odebrał dorosły domownik – mąż wnioskodawczyni). W dniu 28 sierpnia 2015 r. nadano w placówce pocztowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wskazanym na wstępie postanowieniem Organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji Stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Zaś zgodnie z art. 127 § 3 kpa do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, który to środek odwoławczy przysługiwał w sprawie niniejszej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.. wobec powyższego termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy minął w dniu 25 sierpnia 2015 r.
Od powyższego rozstrzygnięcia B.B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu nie kwestionowała prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, wnosiła o umorzenie zaległości z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd nie może zastępować organu administracji w podejmowaniu merytorycznych rozstrzygnięć, czego domaga się skarżąca. Nie może też wychodzić poza granice sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a), co w tym konkretnym przypadku oznacza, że przedmiotem kontroli WSA może być wyłącznie postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowił art. 134 kpa zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z mocy art. 127§ 3 k.p.a do wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dot. odwołań.
Organ odwoławczy przed przystąpieniem do oceny żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu ma obowiązek dokonać wstępnej kontroli wniesionego środka zaskarżenia poprzez sprawdzenie czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Organ odwoławczy wydając postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania (w tym przypadku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) ma obowiązek poprzedzić orzeczenie dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy składający środek zaskarżenia przekroczył termin określony w art. 129 § 2 kpa.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie uchybiła powyższemu obowiązkowi.
Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja z [...] lipca 2015 r. została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 11 sierpnia 2015 r. Świadczy o tym podpis męża Strony znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji (strona 20 akt administracyjnych).
Ponieważ zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona w dniu 11 sierpnia 2015 r., to termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 7 st25 sierpnia 2015 r.
Natomiast wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został nadany w placówce Poczty Polskiej w dniu 28 sierpnia 2015 r.. Tym samym nie ulega więc wątpliwości, że środek zaskarżenia został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a.
Należy podkreślić, że fakt ten jest niezależny od przyczyn, dla których uchybienie wystąpiło. Jeśli przyczyny są przez stronę niezawinione, to może ona wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia, co w tej sprawie jednak nie miało miejsca.
Prawidłowe rozstrzygnięcie i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016, poz 718 ze zm).