Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy C. S. (dalej: "skarżący" lub "strona") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych albo częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku argumentował, że spełnia kryteria wsparcia finansowego dla młodych rolników. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo rolne o powierzchni około 17 ha i nie ma nikogo na utrzymaniu. Jedyny źródłem dochodu jest dochód z gospodarstwa i wynosi on brutto 1500 zł miesięcznie. Skarżący oświadczył, że nie posiada innego majątku oraz wolnych zasobów finansowych poza kwotą 20000 zł na koncie w Banku S. Zgromadzone oszczędności przeznacza na bieżącą działalność produkcyjną w gospodarstwie, w tym na produkcję roślinną w toku oraz usługi zewnętrzne. Skarżący nie jest w stanie, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego, pokryć kosztów wpisu sądowego, który według wyliczeń skarżącego wynosi 75000 zł. Skarżący dodał, że zaciągnął kredyt w banku na kwotę około 241000 zł z przeznaczeniem na zakup ziemi.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a, Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi.
Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 p.p.s.a. obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd może natomiast zwolnić osobę fizyczną z części kosztów postępowania, jeśli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz stan faktyczny sprawy, brak uzasadnienia dla przyznania skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie, ponieważ nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Rozpoznanie skargi przez Sąd zależy od uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jego utrzymania jest gospodarstwo rolne o powierzchni 16,71 ha. Skarżący oświadczył, że miesięczny dochód brutto z prowadzonego gospodarstwa wynosi 1500 zł. Ponadto skarżący posiada wolne środki pieniężne w wysokości 20000 zł oraz zaciągnął kredyt w wysokości 241000 zł. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego nie jest zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy, ponieważ skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Skarżący posiada stałe źródła dochodów (dochody z gospodarstwa rolnego) oraz dysponuje wolnymi środkami pieniężnymi w kwocie 20000 zł, a więc w wysokości znacznie przekraczającej wysokość wpisu, który wynosi 200 zł. Zauważyć też należy, że zapłata wpisu umożliwi rozpoznanie złożonej skargi przez Sąd, a pozytywne rozstrzygnięcie sprawy dla skarżącego spowoduje orzeczenie na jego rzecz zwrot poniesionego kosztu.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.