Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. F. z siedzibą w W. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...], z dnia [...] lutego 2014r., Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją, z dnia [...] maja 2014r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał m. in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:
- - Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił Spółce F. z siedzibą w W. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 202 punktach gier na terenie województwa mazowieckiego;
- - strona nie wykonywała działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.
W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem nr [...], z dnia [...] stycznia 2014r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia udzielonego stronie.
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego decyzją nr [...], z dnia [...] lutego 2014r. Dyrektor Izby Celnej w W. cofnął Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, w części dotyczącej punktów gier na automatach o niskich wygranych znajdujących się w:
W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji dokonując ustaleń faktycznych stwierdził, że w w/w punktach gry na automatach o niskich wygranych Spółka nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem.
Organ l instancji podkreślił, iż niewykonywanie działalności wymienionej powyżej nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczą dokonane przez Stronę zgłoszenia zawieszenia eksploatacji.
Reasumując Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktów.
Uznając trafność powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł m. in., że zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm,), obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl art. 138 ust. 2 u.g.h. do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w W. Następnie organ zacytował treść art. 59 u.g.n. podnosząc, że organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku m. in. zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działanie siły wyższej. Organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy wynika, że strona w punktach gier na automatach o niskich wygranych mieszczących się w:
- - [...], nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy oraz, że niewykonywanie działalności wymienionej powyżej nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczą dokonane przez Stronę zgłoszenia zawieszenia eksploatacji.
W ocenie organu odwoławczego powyższe oznacza, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone art. 59 pkt4 ustawy o grach hazardowych, skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej ww. punktu.
Organ zauważył, że strona nie złożyła w okresie 6 miesięcy i później zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności w powyższym zakresie przez okres 6 miesięcy.
Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnia, że działalność w zakresie urządzania gier jest szczególnym rodzajem działalności, która ze względu na swój charakter wymaga szczególnej kontroli i nadzoru.
Istotnym elementem nadzoru i kontroli nad rynkiem gier hazardowym jest zapewnienie prowadzenia tej działalności zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Podkreśla również, że to na podmiocie, który uzyskał zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych spoczywa obowiązek prowadzenia tej działalności zgodnie z przepisami prawa, uzyskanym zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem gier.
Dyrektor Izby Celnej w W. zwraca uwagę, że pojęcie " niewykonywania "działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych koresponduje z sytuacją, która wystąpiła w tym przypadku, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że Spółka faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych i że przerwa ta (w nieprowadzeniu działalności) była dłuższa niż sześć miesięcy. Poza tym ustawodawca nie przewidział w ustawie o grach hazardowych sytuacji, w której podmioty prowadząc działalność w zakresie gier hazardowych zawieszały by ją na nieokreślony czas dlatego też w ocenie Dyrektora Izby Celnej w W. forsowanie przez Spółkę poglądu, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 59 pkt 4 należy uznać za nietrafiony.
Organ odwoławczy po uwzględnieniu wyjaśnień Spółki stwierdził nadto, że niewykonywanie przez Spółkę działalności nie było następstwem siły wyższej. Zauważył nadto, że przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. jest skonstruowany w ten sposób, że cofnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności i jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej (ustawodawca nie przewidział drugiego takiego wyjątku w postaci nierentowności prowadzenia działalności w niektórych punktach gier). Organ II instancji przypomniał, iż podobna do art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych regulacja prawna zawarta była także w art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.), z tym, że poprzednio skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej w W. powodem, dla którego została wydana zaskarżona decyzja było to, że Spółka wcześniej sama zaprzestała i niewykonywała prowadzenia działalności. Tak więc decyzja cofająca zezwolenie nie była przyczyną zaprzestania prowadzenia działalności ale skutkiem. Organ odwoławczy zauważa że dowody na podstawie, których zapadło rozstrzygnięcie są dowodami, które pochodzą od samej Spółki.
Argumentując swoje stanowisko organ odwoławczy odwołał się również do poglądów wyrażonych przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2012 r,, sygn. akt VI SA/Wa 1371/12 oraz z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1202/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 242/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 43/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 lipca 2012 r., sygn akt II SA/Ke 343/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 maja 2012 r., sygn akt II SA/Ke 179/12).
Organ odwoławczy podnosi również, że stosowanie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, do podmiotów urządzających gry na automatach o niskich wygranych, określonych w art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, nakazuje art. 138 ust. 2 wskazanej ustawy. Żaden z wymienionych powyżej przepisów ustawy o grach hazardowych nie był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zatem przepisy te nie były poddawane ocenie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako "potencjalne przepisy techniczne", tym samym mylna jest argumentacja Spółki, która uznaje przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych za "regulację techniczną", która wymagała notyfikacji Komisji Europejskiej.
Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła F. Sp. z o.o. w W. zarzucając jej naruszenie art. 120, art. 187 § 1 i 3, art. 191 ordynacji podatkowej oraz art. 1 pkt 4 i 11 w związku z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z uwzględnieniem wykładni tych przepisów podanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z dnia 19.07.2012r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11 w zw. z art. 59 pkt 4 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 ustawy o grach hazardowych przez nie zbadanie w ogóle niniejszej sprawy pod kątem uznania art. 59 pkt 4 UGH za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 4 i 11 w/w dyrektywy, podczas gdy ten przepis w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 UGH jest jedną z regulacji wprowadzających warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktu w postaci automatu do gier o niskich wygranych, a wyrok TSUE z dnia 19 listopada 2012r. jest znany organowi z urzędu.
Podnosząc powyższe skarżąca wniosła:
- 1. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;
- 2. o zasądzenie od Dyrektora izby Celnej w W. na rzecz "F." Sp. z o.o. w W. kosztów postępowania sądowo-administracyjnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Stanowi on, że organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesje lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadkach w tym przepisie wskazanych, a w przypadku, o którym mowa w pkt 4 – zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.
Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl art. 138 ust. 2 ww, ustawy do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. I " do których zalicza się skarżąca, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59.
W wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1201/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził min.:
Treść normy prawnej zawartej w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych ustalona na podstawie metod interpretacyjnych opartych na dyrektywach językowych wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia ma obowiązek cofnięcia takiej koncesji lub zezwolenia w całości lub w części, jeśli objęta nimi działalność została zaprzestana lub nie wykonywano jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że niewykonywanie tej działalności było skutkiem działania siły wyższej. Do takiego rozumienia omawianej normy prowadzi również zastosowanie przy wykładni dyrektyw celowościowych. Analiza przepisów ustawy o grach hazardowych wskazuje, że celem ustawodawcy było uporządkowania zarówno kwestii udzielania koncesji i zezwoleń, jak i korzystania z uprawnień nimi przyznanych. Nowe przepisy wprowadzają w pewnym zakresie reglamentację uprawnień do prowadzenia działalności dotyczącej gier hazardowych, a zatem brak podjęcia działalności objętej przyznaną koncesją lub zezwoleniem bądź niekorzystanie z tego rodzaju uprawnień winien skutkować utratą koncesji lub zezwolenia w całości lub w niewykorzystywanej części.
Zastosowanie w sprawie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych wymaga ustalenia przez właściwy organ administracji, że 1) podmiot uprawniony nie wykonywał działalności objętej koncesją lub zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 m-cy oraz 2) niewykonywanie wspomnianej działalności nie było spowodowane działaniem siły wyższej.
W rozpatrywanej sprawie takie ustalenia zostały poczynione i nie sposób ich kwestionować.
Odnosząc się do argumentów strony, co do ewentualnego technicznego charakteru przepisu art. 59 pkt 4 ugh należy wskazać, że przepis ten stanowi niewiele zmienioną wersję poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (i)/.. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 ze zm.).
Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony chociażby ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności (z 3 do 6 m-cy).
Z powyższych względów Sąd nie uznał za zasadny zarzut skarżącej, że organ nie rozważył czy art. 59 pkt 4 ugh jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE.
Przedstawiony ciąg regulacji ma znaczenie z punktu widzenia zarzutu o braku podstaw do uznania art. 59 pkt 4 ugh jako przepisu wymagającego notyfikacji, jak też gwarancji dotyczących niedozwolonych ograniczeń określonych w art. 34, 49, 56 TFUE. Korzystniejsze kryterium regulacji nie może oznaczać wprowadzenia ograniczenia działalności i innych wartości chronionych traktatowo (tak też: WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt 11 SA/Bd 746/13).
Innymi słowy, w przypadku przepisu art. 59 pkt 4 ugh żaden ze wskazanych warunków, stanowiących, w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 kryterium weryfikacji technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych nie występuje.
Trybunał wypowiedział się o przepisach przejściowych ustawy o grach hazardowych ustanawiających zakazy wydawania, przedłużania i zmiany (co do miejsc urządzania gry) zezwoleń na prowadzenie działalności na automatach o niskich wygranych, a więc o określonych w art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ugh.
Tymczasem stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepis.art. 59 pkt 4 ugh zastosowany w sprawie nie stanowi przepisu zakazującego wydawanie, przedłużane i zmianę przedmiotowych zezwoleń. Nie wprowadza on także jakichkolwiek nowych, w stosunku do istniejących w poprzednim stanie prawnym, warunków mogących mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż automatów do gier. Jest wobec tego obojętny dla chronionej dyrektywą 98/34/WE zasadny swobody przepływu towarów.
Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.