Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy A. Y. (dalej zwany: "skarżącym" lub "stroną") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. Nie posiada żadnego majątku i oszczędności. Nie może podjąć w Polsce legalnego zatrudnienia. Jedynym źródłem dochodu 7 osobowej rodziny jest świadczenie w wysokości 2625 zł przyznane w ramach procedury uchodźczej, a więc skarżący w całości pozostaje na utrzymaniu państwa polskiego. Uzyskiwane pieniądze są przeznaczane na wynajem mieszkania, zakup jedzenia, odzieży, środków higieny. Skarżący nie zna polskiego prawa, ani języka polskiego.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a, Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek jest zasadny w całości. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż cudzoziemiec nie posiada źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym oraz zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący stara się w Polsce o nadanie statusu uchodźcy, nie może podjąć pracy w Polsce, nie posiada żadnego majątku. Podstawę utrzymania jego siedmioosobowej rodziny stanowi zasiłek w wysokości 2565 zł przyznany przez państwo polskie w związku z trwającą procedurą uchodźczą.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.