Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy J. T.(dalej: "skarżący") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż wraz z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, a źródłem ich utrzymania jest świadczenie rentowe w wysokości łącznej 1634,48 zł. Małżonkowie zamieszkują w mieszkaniu o powierzchni 35 m2 na zasadzie umowy dożywocia. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wskazał, że jest osobą chorą, a uzyskiwany dochód nie wystarcza na podstawowe utrzymanie.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
W myśl art. 245 § 1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z oświadczeń skarżącego złożonych na druku PPF wynika, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, a małżonkowie utrzymują się ze świadczenia rentowego w łącznej wysokości 1634,48 zł. Skarżący nie posiada żadnych zasobów finansowych ani przedmiotów wartościowych, a otrzymywany dochód pozwala jedynie na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych.
Wskazane wyżej okoliczności potwierdzają, iż sytuacja materialna skarżącego jest trudna i uniemożliwia mu wygenerowanie środków wystarczających na pokrycie kosztów sądowych.
Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a.