Uzasadnienie
Skarżąca wystąpiła z wnioskiem - na urzędowym formularzu PPF - o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż utrzymuje się z renty rodzinnej po mężu w wysokości netto 955 zł, posiada wyłącznie las o pow. 1,0813 ha oraz pomieszczenie gospodarcze 33 m ². Nie posiada innych nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Zajmuje mieszkanie należące do córki, ale nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Ponadto Skarżąca wskazała, iż ponosi następujące miesięczne wydatki: na mieszkanie – czynsz 405 zł, światło ok. 60 zł, gaz -55 zł, na niezbędne leki wydaje 130 zł. Ponadto spłaca 2 kredyty z ratą 138 zł i 240 zł (ostatnia rata – grudzień 2013 r.). Do wniosku Skarżąca załączyła zaświadczenie o wysokości opłat za mieszkanie, paragon za leki i badanie lekarskie, decyzję w sprawie waloryzacji renty, wyciąg z rachunku bankowego i dokumenty dotyczące zaciągniętych kredytów.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej ustawy p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
W myśl art. 245 §1 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do takich osób zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i pozwalają zaspokoić tylko ich podstawowe potrzeby życiowe.
Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, iż sytuacja materialna skarżącej jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wskazane dochody Skarżącej ok. 955 zł pozwalają wyłącznie na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych. Po opłaceniu niezbędnych kosztów utrzymania i leków Skarżącej pozostaje z renty 260 zł. Skarżąca nie jest zatem w stanie poczynić z nich oszczędności na opłacenie kosztów sądowych.
W związku z powyższym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.