Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT lub organ) z (...) czerwca 2017 r., nr (...), o odmowie umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia 2010 r. do 9 stycznia 2017 r. w wysokości 1 624,19 zł wraz z odsetkami w wysokości 571,66 zł.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:
Pismem z dnia (...) stycznia 2017 r. A. K. wniósł o umorzenie zaległości w płatności opłaty abonamentowej. We wniosku opisał swoją sytuację związaną ze zbyciem (na rzecz syna) mieszkania, w którym obecnie zamieszkuje oraz trudną sytuację zdrowotną. W ocenie Wnioskodawcy nie powinien być zobowiązany do uiszczenia zaległych opłat abonamentowych, albowiem nie jest właścicielem mieszkania, nadto nie posiada odbiornika telewizyjnego. Do wniosku Skarżący dołączył kserokopie korespondencji z Pocztą Polską S.A., postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego z dnia (...) września 2015 r., karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 23 grudnia 2015 r. oraz aktu notarialnego z dnia (...) września 2005 r.
Pismem z dnia (...) marca 2017 r. Wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku o dokumenty pozwalające ustalić wysokość dochodów uzyskiwanych w gospodarstwie domowym Wnioskodawcy. Ponadto w ww. piśmie poinformowano Wnioskodawcę o przesłankach przemawiających za umorzeniem zaległości w płatności opłat abonamentowych.
Decyzją (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. KRRiT odmówiła umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia 2010 r. do 9 stycznia 2017 r. w wysokości 1 624,19 zł wraz z odsetkami w wysokości 571,66 zł.
W uzasadnieniu wskazała na art. 10 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014r., poz. 1204) i wyjaśniła, że w sprawie nie ma podstaw, by stwierdzić, że w przypadku Skarżącego wystąpiły przesłanki, o których mowa w tym przepisie.
Organ stwierdził, że przyznanie ulgi w postaci umorzenia lub rozłożenia zaległości na raty może być stosowane tylko w sytuacjach wyjątkowych, których ocena opiera się na obiektywnych kryteriach, a nie na subiektywnym przekonaniu Strony o zasadności jej zastosowania - ma charakter nadzwyczajny i w związku z tym okoliczności uzasadniające jej zastosowanie również muszą mieć charakter wyjątkowy. Umorzenie zaległości abonamentowej jako wyjątek od zasady powszechności uiszczania opłat abonamentowych może być stosowane jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.
Wskazano też, że w przedmiotowym postepowaniu to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia dowodów co do zaistnienia okoliczności warunkujących umorzenie bądź rozłożenie na raty.
Organ wskazał przy tym, że Wnioskodawca – po wezwaniu przez organ – przedłożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2016, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, nie przedłożył zaś innych dokumentów, na podstawie których organ uznałby, iż zaszły przesłanki wskazane w art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych.
Skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na ww. decyzję KRRiT z dnia (...) czerwca 2017 r. wnosząc o jej uwzględnienie. Uzasadnieniem skargi było twierdzenie, że nie jest właścicielem mieszkania, nadto nie posiada odbiornika telewizyjnego.
W odpowiedzi na skargę KRRiT wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Z kolei, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy przede wszystkim wskazać trzeba, że Skarżący ubiegał się o umorzenie zaległych opłat abonamentowych a zatem należy przyjąć, że uznawał ich istnienie. Dlatego też obecnie podnoszona przez Skarżącego argumentacja wskazująca, że nie jest właścicielem mieszkania, w którym zamieszkuje i nie posiada nawet odbiornika RTV wymyka się spod kontroli sądu.
Przedmiotem postępowania jest bowiem decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłat abonamentowych wraz z odsetkami, Sąd zatem będzie badał sprawę tylko w zakresie możliwości umorzenia tych należności, pod kątem spełniania przez Stronę skarżącą wymogów wynikających z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz.1204 z p. zm.), dalej jako ustawa, u.o.a.
W związku z powyższym należy wskazać, że Strona skarżąca nie złożyła żadnych dokumentów, z których wynikałaby jej szczególna sytuacja życiowa, zły stan finansów lub zdrowia, który przemawiałby za umorzeniem wspomnianych należności na etapie postępowania administracyjnego.
Jedyne dokumenty, który złożył Skarżący to kserokopie korespondencji z Pocztą Polską S.A., postanowienia w sprawie zawieszenia postepowania egzekucyjnego z dnia 21 września 2015 r., karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 23 grudnia 2015 r., aktu notarialnego z dnia 7 września 2005 r., zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2016, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 27 marca 2017 r. oraz odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności.
Zasadnie zatem w ocenie Sądu, KRRiT nie uznała wniosku za zasługujący na uwzględnienie zwłaszcza, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu. Zapis "może" dowodzi tego, że umorzenie należności nawet w przypadku zaistnienia okoliczności, które przemawiałyby za umorzeniem zaległości pozostawione jest swobodnemu uznaniu i ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, która każdorazowo bada indywidualne okoliczności obrazujące sytuację wnioskodawcy. Co więcej okoliczności wskazane w powyższym przepisie musi wskazać i uprawdopodobnić wnioskodawca.
We wniosku o umorzenie należności Strona skarżąca wskazała jedynie na stan swojego zdrowia oraz niskie dochody (przychód w roku 2016 z tytułu emerytury krajowej i zagranicznej w łącznej wysokości 39 861,89 zł), jednakże w żaden sposób nie wykazała, mimo wezwania organu, dokładnego stanu swojego majątku i ponoszonych wydatków, które to informacje mogłyby mieć wpływ na rozważenie możliwości umorzenia tych należności. Skarżący nie przedstawił na ten przykład dowodów na ponoszone wydatki.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, mimo iż lakoniczna w swej treści, nie narusza wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, jak i zakreślonego nimi zakresu działania organu w przedmiocie wydawania decyzji o umorzeniu zaległości w opłatach abonamentowych.
Tym samym w ocenie Sądu brak możliwości oceny sytuacji majątkowej uzasadniał negatywne dla Strony rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności, nie można zaś tym samym uznać, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1257); dalej jako k.p.a.
W niniejszej sprawie Skarżący – jak już wskazano powyżej – w żaden sposób nie wykazał stanu swojego majątku i ponoszonych wydatków, które to informacje mogłyby mieć wpływ na rozważenie możliwości umorzenia tych należności. Trzeba nadto pamiętać, że organ przed wydaniem decyzji wzywał Stronę pismem z (...) marca 2017 r. do wykazania okoliczności, o których mowa w art. 10 u.o.a., jednakże Strona skarżąca nie zareagowała na to wezwanie.
Zatem w ocenie Sądu brak możliwości oceny sytuacji majątkowej uzasadniał negatywne dla Skarżącego rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności.
Na koniec Sąd zwraca uwagę, iż wniosek o umorzenie należności może być ponawiany i każdorazowo podlegać będzie ocenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. W szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskania nowych dowodów Skarżący może ponownie wystąpić do organu z wnioskiem o umorzenie należności i wówczas ponownie sprawa umorzenia będzie rozstrzygana przez organ. Wydanie bowiem decyzji w przedmiocie umorzenia należności nie korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej. Strona może więc okoliczności np. dotyczące swojego stanu zdrowia oraz uzyskiwanych dochodów podnosić ponownie, stosownie je dokumentując.
Podsumowując wskazać należy, że w niniejszej sprawie KRRiT prawidłowo zastosowała wskazane wyżej przepisy art. 10 ust. 1 u.o.a.
Z uwagi na powyższe Sąd nie stwierdził, aby organy w sprawie działały z naruszeniem przepisów prawa materialnego.
Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.
Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.