Uzasadnienie
Na wniosek K. K. z dnia (...) maja 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...), przyznał Wnioskodawcy na 2012 r.:
- 1. jednolitą płatność obszarową w kwocie 2.935, 56 zł, z pomniejszeniem płatności o kwotę 863,83 zł, ze względu na stwierdzone nieprawidłowości na działce rolnej (...). Organ wskazał, iż w oparciu o pomiary PEG przyjął, że deklarowana powierzchnia na działce (...) jest większa niż stwierdzona podczas kontroli o 11,368%. Pomniejszenia dokonano zgodnie z art.58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 a łączna powierzchnia wykluczonych z płatności gruntów została określona na 0,59 ha;
- 2. uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 557,03 zł;
- 3. uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 416,03 zł z pomniejszeniem płatności o kwotę 56,73 zł wobec przekroczenia terminu składania wniosku o tę płatność o 12 dni roboczych (wniosek z 31 maja 2012 r.).
W odwołaniu z dnia 10 lutego 2013 r. K. K. zakwestionował pomiary działki (...) i wyjaśnił, iż organ wykorzystał nieaktualne dane. Powołał się na oświadczenia sołtysa i 3 świadków oraz pismo Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie - Oddziału w S. z dnia 5 lutego 2013 r., z których wynika, iż zakwestionowana część działki była oczyszczona z krzaków i drzew. Podniósł także fakt złej informacji uzyskanej od pracownika Agencji co do braku konieczności zaznaczenia we wniosku na stronie tytułowej uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych w sytuacji, gdy dane takie znajdowały się przy każdej z działek – a to skutkowało opóźnieniem w złożeniu wniosku o tę płatność.
Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia (...) stycznia 2013 r. stojąc na dotychczasowym stanowisku co do zawyżonej deklaracji powierzchni działki (...). Odwołując się do danych wynikających z systemu informacji geograficznej organ stwierdził, iż nie daje wiary twierdzeniom Strony, że powierzchnia uprawniona do płatności na działce (...) (nr ew. (...)) wynosi 1,50 ha. Co do zarzutu błędnego poinformowania Strony o sposobie wypełnienia wniosku organ wskazał na sformalizowanie postępowań w sprawach dotyczących płatności obszarowych oraz fakt, iż odpowiedzialność za merytoryczną treść wniosku, w tym także w zakresie żądanych płatności, ponosi wyłącznie Wnioskodawca – nawet gdy wniosek podlegał formalnemu sprawdzeniu przez pracownika Agencji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2013 r. na decyzję Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) K. K. powtórzył swoje dotychczasowe stanowisko. Nadal kwestionował przyjęcie przez organ danych z systemu PEG jako miarodajnego dowodu na stan działki (...) w dniu składania wniosku o płatności na 2012 r. Kolejny raz także zakwestionował podstawę do pomniejszenia uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych wobec przekroczenia terminu składania wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko podnosząc nadto, iż postępowanie toczyło się w sprawie w sposób zgodny z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego, z różnicami wynikającymi ze specyfiki sprawy.
W toku rozprawy w dniu 24 stycznia 2014 r. Skarżący poparł skargę i wyjaśnił, iż uporządkował zarośniętą część działki przed pracami wykonywanymi wzdłuż koryta rzeki przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie - Oddział w S.. W toku tych prac wrzucono na działkę karpy, które są widoczne na zdjęciach wykonanych w dniu 3 lipca 2012 r., na które powołuje się teraz organ. Do 30 lipca 2012 r. Skarżący miał czas na ponowne uporządkowanie i wykoszenie całej działki. Według Skarżącego z dalszej części wniosku wynika, iż ubiegał się także o TUZ już w dniu 15 maja 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
W rozpatrywanej sprawie Sąd dopatrzył się w działaniu organu administracji naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Główny spór w sprawie dotyczy powierzchni działki (...) użytkowanej w 2012 r. rolniczo przez Skarżącego. Organ przyjął powierzchnię o mniejszą 0,59 ha w oparciu o dane z systemu PEG i w uzasadnieniach decyzji obu instancji nie odniósł się do złożonych przez Stronę do akt administracyjnych oświadczeń Sołtysa i 3 świadków co do rzeczywistego stanu na gruncie działki (...). Dokumenty te wpłynęły do organu już w dniu 3 stycznia 2012 r. a więc przed datą decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., wydanej w dniu (...) stycznia 2013 r. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, iż "organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom strony, że powierzchnia uprawniona do płatności na działce (...) nr ewidencyjnym (...) wynosi 1,50 ha" bez odniesienia się do przedstawionych przez Skarżącego dowodów z zeznań świadków, które były w posiadaniu organu już w dniu 3 stycznia 2012 r. oraz pominięcie informacji zawartych w piśmie Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie - Oddziału w S. z dnia (...) lutego 2013 r., które za zgodność z oryginałem pracownik organu potwierdził już w dniu 15 lutego 2013 r., a więc przed rozpoznaniem sprawy przez Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie – prowadzi do wniosku, iż postępowanie prowadzone było z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 kpa a przy ocenie, czy podnoszone przez Stronę fakty zostały przez nią udowodnione organ naruszył art. 80 kpa.
Uzasadnienie decyzji w zakresie omówienia dowodów nie spełnia natomiast wymogów art. 107 § 3 kpa. Przy tej ocenie Sąd uwzględnił specyfikę postępowania prowadzonego przez ARiMR a w tym, iż zobowiązanie organu do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego z art. 77 § 1 kpa jest ograniczone do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału a zawarta w art. 7 kpa zasada prawdy obiektywnej jest ograniczona poprzez odejście od obowiązku organu podejmowania z urzędu wszelkich kroków co do zebrania materiału dowodowego poprzez przeniesienie ciężaru dowodu na osobę, która z tego faktu wywodzić będzie korzystne dla niej skutki prawne.
Tak więc przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien przeprowadzić postępowania dowodowego zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa a następnie rozważyć w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 kpa, w sposób kompleksowy wszystkich okoliczności podnoszonych przez Skarżącego.
W ocenie Sądu organ winien także rozważyć, czy niezakreślenie przez Skarżącego na stronie tytułowej wniosku złożonego w dniu 15 maja 2012 r. kwadracika przy "płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca)" w sytuacji, gdy w pkt. VIII wniosku zaznaczył on "H. JPO – TUZ " nie wymagało zwrócenia się do Strony o wyjaśnienie tej rozbieżności, którą nawet przy uwzględnieniu sformalizowanego trybu postępowań w sprawach dotyczących płatności obszarowych można by potraktować jako oczywistą omyłkę.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.