Uzasadnienie
Gmina Miasto O. (dalej – skarżąca) wniosła skargę na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.
Wraz ze skargą złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu podniesiono, że brak uwzględnienia wniosku – w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd – spowoduje trudne do odwrócenia skutki związane z koniecznością dokonywania zwrotu ewentualnych nadpłat za wodę i ścieki wobec dużej liczby użytkowników. Ponadto zwrócono uwagę, iż w listopadzie 2017 r. Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w O. zadeklarował, że przez okres co najmniej 12 miesięcy nie będzie kolejnych podwyżek cen za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie miasta O. Wskazano również, iż zgodne z art. 24e i nast. ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przewidziane jest stosowanie taryfy tymczasowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując oceny wniosku w powyższym świetle Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oparła na twierdzeniu, iż w przypadku uwzględnienia skargi brak uprzedniego wstrzymania decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki związane z koniecznością dokonywania zwrotu ewentualnych nadpłat za wodę i ścieki wobec dużej liczby użytkowników. W ocenie Sądu powyższy argument nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bowiem konieczność zwrotu ewentualnej nadpłaty jest możliwa dzięki okresowemu dokonywaniu rozliczeń za usługę zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Skoro zatem zwrot nadpłaty (podobnie jak wyrównanie niedopłaty) może zostać uwzględnione w kolejnym rozliczeniu, to nie można zgodzić się z argumentacją skarżącej, że powstanie nadpłaty pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki.
Następnie, odnosząc się do argumentacji wniosku wskazującej na możliwość stosowania taryfy tymczasowej czy deklarację Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w O. dotyczącą wstrzymana się od kolejnych podwyżek cen, wskazać należy, że nie mogą one zmienić powyższej oceny Sądu. Pozostają one bowiem bez związku z przesłankami wskazanymi w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie bowiem z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym miedzy innymi w postanowieniu z 14 listopada 2006 r., sygn. II FZ 585/06, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała istnienia takich okoliczności zatem na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji postanowienia